Wegen bij New Life Home

06.00 uur: "papa kom ons halen, wij zijn wakker ".......... Oh nee!!!!!!

Vandaag was het zover. Voor de eerste keer terug naar New Life Home om Aubrey te laten wegen. De grote vraag was natuurlijk: Hoe zal hij reageren? Is hij bang om daar weer achter gelaten te worden? Sluit hij zich af? Wil hij niet meer met ons mee? Wat gaat er in zijn koppie om? Nou niks om ons zorgen over te maken! Wat een enthousiasme om zijn vriendjes weer te zien en ook zijn vriendjes waren erg blij. "Obi, obi..." Hij liep naar de verzorgsters toe en liet zich op tillen, maar toen hij naar binnen ging om te wegen, keek hij toch wel even om waar wij bleven. Met schoenen, trui en broek aan woog onze jonge man dit keer 12,5 kg.

Toen ons werd gevraagd of we dat goed vonden, zeiden we maar snel ja. Zeker na alle verhalen van andere adoptie-ouders dat het echt niet op prijs gesteld wordt, als een kindje afgevallen is. Het was mooi om te zien dat er weer een ander kindje uit Aubrey's groep (Mozes) een papa en mama heeft gekregen (uit Finland). Omdat we de kinderen een aantal dagen van dichtbij hebben meegemaakt, doet het je echt goed om dit te zien. Laten we hopen dat ze allemaal snel een thuis vinden! Na 10 minuten konden we weer gaan. Ook dit vond Aubrey prima. Hij zwaaide en riep 'bye, bye'. Makkelijker kon het echt niet gaan. Er was geen sprake van angst of onzekerheid en hij zette zich ook niet af tegen ons. Hij leek het gewoon wel leuk te vinden om iedereen weer te zien en daarna ging hij als vanzelfsprekend weer met ons mee.

Toen gingen we maar even lunchen bij Java's om er zeker van te zijn dat hij niet zal afvallen (en wij ook niet!)

Vanmiddag liep alles minder soepel. Doordat Valery al in de buggy in slaap was gevallen had ze 's middags echt geen behoefte meer aan slaap. Terwijl Aubrey aan het huilen was hoorden we Valery zeggen: "ik kom je wel uit bed halen" En toen werd het tijd om in te grijpen, met als gevolg 2 krijsende kinderen, die niet meer ophielden. Toen Valery maar op de bank en Aubrey uiteindelijk in de buggy in slaap gereden. Met als gevolg dat de sfeer in huize van Kasteren in het begin van de avond niet zo geweldig meer was. Gelukkig hebben we nog wel even kunnen skypen met opa en oma van de flat. Nu hebben zij hun achterkleinzoon ook in levende lijve kunnen zien.

Vanavond protesteerde Aubrey weer even bij het slapen gaan, maar hij gaf de strijd snel op.

Na deze enerverende dag vinden we het vanavond wel tijd voor een filmpje op de bank.

PS De rugzak van Valery is ingepakt en klaar voor de eerste schooldag morgen. We zijn benieuwd!!!