Post!!!!!

Yes, we hebben een kaart gekregen! Met een echte Hollandse koe erop.Wat leuk om bericht uit Nederland te krijgen en wat leuk ter aankleding van ons huis. Tante Annie en ome Willem erg bedankt! Na herhaaldelijk verzoek zullen we nog even terugkomen op de mannenavond, met daaraansluitend de vrouwenavond, zodat er geen speculaties in Nederland meer plaats hoeven te vinden. We hebben het idee dat de Nederlandse verwachtingen enigszins hoog gespannen zijn en dat het nu tijd wordt om deze even bij te stellen. Zoals we in Nederland afgesloten hebben, zo zijn we in Nairobi (helaas) niet gestart. Dus dokter Bernhard zal nog even moeten wachten; sorry Jeannie! We verwachten niet dat jullie ons nog terug zullen kennen. Rob is gewoon even met de mannen een biertje wezen drinken en daarna naar de film geweest en was netjes voor 24.00 uur thuis. Een avondje op stap loopt hier dus anders dan in Nederland. Overdag kan je hier prima over straat, maar als het donker wordt, wordt het toch een ander verhaal. Zelfs naar de overkant van de straat ga je dan nog met de taxi. Vandaar dat we 's avonds in principe gewoon thuiss blijven, met een enkele uitzondering daargelaten. Op het moment dat we 's avonds uitgaan haalt de taxi ons binnen de poort op en zet ons binnen de poort van de bestemming weer af. Op deze manier kan je 's avons de deur uitgaan, maar daar maken we geen gewoonte van. Over het algemeen moeten we ons dus maar binnenshuis of binnenstuins zien te vermaken en we moeten eigenlijk constateren dat dit prima gaat. Sowieso genieten we al van de mogelijkheid om even iets voor jezelf te doen als de kinderen naar bed zijn. We schrijven onze blog, skypen met familie en vrienden, maken achterstallige fotoalbums opHema.nl, kijken films, steken in de tuin een houtkachel aan en drinken een wijntje etc. Dus wie weet zijn we helemaal ingedut als we in Nederland terugkomen!!!!???? Tijdens de carnaval zullen we ons dan maar weer van onze beste kant moeten laten zien. Na de mannenavond volgde er natuurlijk ook een vrouwenavond. Wendy mocht zaterdagavond de hort op en is met de vrouwen gaan eten in een bbq-restaurant. Alleen was men even vergeten dat ze kwamen bbq-en, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was een leuke avond, die af en toe gevoelens opriep van "wie had dit nou ooit gedacht?" Ongelooflijk dat je anderhalf jaar geleden nooit had kunnen bedenken dat je hier zou zitten. Met allemaal, nog redelijk vreemde, mensen. Maar wel met hetzelfde doel. En dat schept een band! Een vreemd land. Een half jaar (of meer) weg uit Nederland. En niet te vergeten een prachtige zoon erbij. Absoluut iets om van te genieten en te koesteren. En dat doen we dan ook! Genoeg over de avonden. Over tot de orde van de dag! De zondag zijn we goed gestart met een feestje bij Kornell en Hanneke, want hun dochtertje Tamar werd 1 jaar! Met een cadeautje in zelfgekleurd cadeau-papier togen we per bus richting Karen (een groene buitenwijk van Nairobi). Het was erg gezellig. Zowel wij, als de kinderen, hebben zich prima vermaakt. Het was goed om te zien dat Aubrey al best een beetje gaat spelen, maar ons steeds toch weer opzoekt en niet zomaar naar een ander loopt. De terugweg in de bus was Valery in topvorm. Ze blijf maar zingen, tot groot vermaak van de mensen om ons heen. En toen er een man binnen kwam, waarvan ze dacht dat het 'de koning' was (net als de bewaker bij ons huis die ze ook 'de koning'noemt) en Wendy dat voor hem vertaalde, barstte de halve bus in lachen uit. Wat een vriendelijkheid alom. Hier kan het Nederlandse volk nog heel wat van leren! 's Middags was het tijd voor een 'plonske' met de buren. Ook toen was het weer erg gezellig. De kinderen speelden met de fietsjes en de papa's en mama's genoten van een lekker drankje op de stoep. Ook hierbij was een vooruitgang merkbaar. Terwijl Aubrey een aantal dagen geleden nog veel bij ons op schoot zat, ging hij nu echt spelen en is hij een hele tijd met zijn loopkarretje in de weer geweest. Hij lijkt zich steeds vertrouwder te voelen. Alhoewel hij het van begin af aan al erg goed doet, merken we wel dat hij steeds meer gaat lachen. Dat is echt fijn om te zien. Vanochtend is Wendy met 2 kids naar het postkantoor in de stad geweest om 2 pakketjes op te halen. We hadden hiervoor al een week geleden een papiertje gekregen van de postbode, maar het is nogal een onderneming. We zijn er namelijk al 2 keer tevergeefs voor op uit geweest, maar vandaag zouden we dan toch echt naar de goede plek gaan. Na een goede voorbereiding, in de vorm van veel eten en drinken als zoethoudertje, gingen Wendy en de kids met de taxi op pad. We hadden namelijk al een aantal verhalen over het systeem op het postkantoor gehoord, waarbij een aantal uren daar doorbrengen, geen uitzondering blijkt te zijn. Maar eerlijk gezegd liep het bij ons gesmeerd. We moesten wel van balie naar balie, een stempeltje hier en een stempeltje daar, maar we stonden in minder dan een half uur weer buiten, met de felbegeerde pakjes. Dat was echt een feest. Een pakje of een kaart krijgen in Nederland is al leuk, maar aan de (bijna) andere kant van de wereld wordt het nog veel leuker. Helaas konden we het niet thuis op ons gemak open maken, want dat moest op het postkantoor al gebeuren. Maar de verrassing was wel groot. Civil Support en Janneke, Jeroen en Ruben enorm bedankt hiervoor. Een memoryspel, rompertjes en een kleurboek met potloden werden door ons alle vier met groot plezier ontvangen.