Ik heb niet gehuild!

Hierbij een verslagje van de afgelopen 3 dagen. Donderdag stond het eerste officiële gesprek in de adoptieprocedure op het programma. De guardian at lithem kwam kennis maken. Onze guardian at lithem is een vrouw. Zij zal Aubrey vertegenwoordigen in de rechtbank. Het was een hele aardige vrouw, die dit voor de eerste keer doet. Ze leek ons wel daadkrachtig en dat is natuurlijk erg belangrijk! Het gesprek was alleen ter kennismaking. In eerste instantie vroeg ze natuurlijk hoe het met Aubrey ging en ook de contacten tussen broer en zus

kwamen ter sprake. Verder was ze erg geïnteresseerd in het leven in Nederland. Dus daar hebben we ook nog een heleboel over verteld. Het was een prettig gesprek en volgens ons heeft ze een goed indruk van ons gekregen. Dit ondanks het feit dat de kinderen strontvervelend (!) waren. Dat zal je altijd zien. We zeiden al tegen elkaar dat we ons hart vasthouden voor de vele gesprekken die nog gaan komen. Zowel Aubrey als Valery waren steeds tegen elkaar aan het katten. Als de één iets had moest de ander het hebben en omgekeerd. Ook wilden ze beiden gaan kant op. Aubrey wilde niets anders dan gedragen worden en zette anders een keel op. Valery wilde ook allerlei dingen die niet mochten. Lekker rustig even spelen, terwijl papa en mama praten was er dus niet bij. Na het bezoek van onze guardian was het dan ook een enorme chaos. De tafel en de grond lagen bezaaid met stiften, potloden, autootjes, klei, boterhammen!!!!) Oh jee.......Om d

it de volgende keer proberen te voorkomen zijn we 's middags maar naar een kinderwinkel in het centrum gegaan, waar we een fietsje en een loopwagentje hebben aangeschaft (met grote dank aan opa en oma van de flat, die alle zondagse centjes van Valery hadden opgespaard).

Niet ter beloning hoor, maar eerder ter voorkoming van verdere catastrofes! Dat was ook wel hard nodig, want we hebben echt geen buitenspeelgoed.

Vrijdag stond weer in het teken van school. Wendy was aan de beurt om Valery weg te brengen, want Rob moest iemand thuis blijven om onze hulp (Sandra) op te vangen. Nu geen komkommertjes maar een Sultana maa. Wie weet werkt dat beter? Het afscheid ging redelijk goed. Valery had het wel zwaar, maar huilde niet. Toen het tijd werd om afscheid te nemen en Wendy Valery aan juf Ruth (een grote, Keniaanse vrouw) wilde geven, protesteerde de laatste toch wel even. Dat was wel een te grote verandering. Op de arm van juf Eveline was een beter plan en toen gingen ze samen voor het raam zwaaien. Na een duik in het zwembad ging Wendy weer naar huis om Rob en Aubrey op te halen. Samen zijn we toen boodschappen wezen doen en om 11.15 uur waren we terug op de Nederlandse school, zodat Rob ook nog even een duik in het zwembad kon nemen. Helaas was het moeilijk om ongezien bij het zwembad te komen, want Valery's klasje was buiten aan het spelen. Maar met een sluiproute lukte het. We zagen Valery bij de juf staan, waar ze (naar later bleek) honderduit aan het vertellen was over thuis. Dat we daar een trampoline hebben! Tussendoor zei ze steeds zelf: "papa en mama komen zo". Toen het uiteindelijk bijna 12.00 uur was en we naar haar toe mochten, zat ze heerlijk buiten aan een tafeltje te kleien. Ze had ons in eerste instantie nog helemaal niet gezien. Tot ze opkeek en ons zag staan. Je zag ze even twijfelen (mag dit wel?), maar toen kwam ze toch snel op het hek af. Aubrey kreeg als eerste een dikke knuffel (hallo, Aubrietje!) en toen waren mama en papa aan de beurt. De juf gaf aan dat het heel goed was gegaan en zelf vertelde Valery ook vol trots "Ik heb niet gehuild". In de kring had ze heel goed meegedaan, maar voor de rest had ze nog niet echt gespeeld. Toen ik vroeg wat ze buiten had gedaan, zei ze: "kijken of papa en mama eraan kwamen". Ook constateerde ze toch nog wel even dat mama echt niet in het zwembad was, terwijl ze dat vantevoren wel gezegd had. Bij het buitenspelen heeft ze waarschijnlijk eens even gecheckt! Al met al weer een knappe prestatie van onze dame! Verder hebben we vandaag de toi-market bezocht om nog wat kleine speelgoedjes aan te schaffen. Hoewel het erg leuk was om te zien, was het meer market dan toi. Dus met veel speelgoed zijn we niet thuisgekomen. Wel met 3 broekjes voor Aubrey en een shirt voor mama! Allemaal tweedehands, maar het ziet er nog heel goed uit.