En weer zijn we erin getrapt .....

Denk je een beetje door te hebben hoe het werkt in Kenia, helaas. 2 Weken geleden is Wendy met 2 kids naar het postkantoor geweest om een pakketje uit Nederland op te halen. Vooraf hadden we van collega-Nederlanders al verschillende verhalen gehoord over wat voor een onderneming dat wel niet is. Maar niets van dat alles. Hoewel Wendy verschillende loketten af moest handelen, bevonden ze zich allemaal op één verdieping van het postkantoor en ze was binnen een half uur weer buiten.

Deze week verscheen weer een briefje met een melding dat er een pakje gearriveerd was. Hoera! Na Valery naar school gebracht te hebben gingen we met z'n 3-en op pad. Met de Matatu naar het centrum waar het hoofdpostkantoor zich bevindt. Vooraf gedacht dat we nog een stukje zouden moeten lopen, maar de Matatu week volgens onze informatie af van zijn route. Een paar behulpzame medepassagiers vertelden ons waar we uit moesten stappen en tot onze verbazing konden we zo'n beetje recht voor de deur van het postkantoor uitstappen. So far, so good.

Het postkantoor is een hoog, betonnen gebouw met een Oostduitse uitstraling. Op de 2e verdieping bevindt zicht het zenuwcentrum van de internationale pakjes. Het is een grote, hoge ruimte met een lange balie. Achter de balie bevindt zich een magazijn met hoge rekken waarin de pakjes opgeslagen worden. De balie wordt bemandt door zo'n 7 mensen, met ieder zijn eigen specifieke taak. Wendy heeft ervaring met het ophalen van pakjes en liep dus zelfverzekerd naar Mevrouw 1 die ons bonnetje in ontvangst neemt en ons paspoort bekijkt. Vervolgens heeft ze binnen een minuut ons pakje gevonden. So far, so good. Vanaf nu wordt het voor een Nederlander wat moeilijker te volgen. Vele Keniaanse adoptieweblogs zijn ons al voorgegaan om dit te beschrijven. Bureaucratie c.q. werkverschaffing in zijn optimale vorm. Het wekt een beetje een Monty Python of Jiskefet gevoel op. We werden met ons pakje doorverwezen naar Mevrouw 2. Mevrouw 2 heeft een groot mes en snijdt het pakje open. Vervolgens gaat ze weer verder met om zich heen kijken. Meneer 3 inpecteert de inhoud en schrijft dit op het bonnetje. Het pakje wordt weer in beslag genomen door Mevrouw 2. We worden doorverwezen naar Meneer 4 die zich blijkt te bevinden in een apart kamertje. Op het bonnetje staat dat we 70 Shilling (70 Eurocent) moeten betalen voor het afhalen, dus Wendy legt het geld bij hem op tafel. Meneer 4 zegt meteen, you can't pay here. Rob denkt dat Meneer 4 denkt dat we hem om willen kopen, maar dat terzijde. Meneer 4 bepaalt dat we 540 Shilling moeten betalen aan invoerheffing. Het blijft een beetje onduidelijk waarop hij dat baseert. Blijkbaar moet je voor rompertjes en dekbedhoesjes invoerheffing betalen, maar voor een elektrische tandenborstel en snoepgoed niet. Volgens ons wil Meneer 4 nog duidelijk maken dat hij het allemaal heel schappelijk ingeschat heeft. Vervolgens lopen we met 2 nieuwe formulieren terug naar de lange balie om te betalen, maar dat blijkt niet de bedoeling. Terug naar Meneer 4 die nu uitlegt dat we in een ander gebouw moeten zijn om te betalen. Met de formulieren naar het andere gebouw. Hier zijn we langs gelopen op de heenweg. Het gebouw met die rij van ca. 200 personen ervoor in de volle zon ..... De Kenya Revenue Authority. De rij blijkt gelukkig aardig op te schieten. Bij de receptie gevraagd waar we naar toe moeten en dat blijkt de 5e verdieping te zijn. Onderweg naar de lift worden we tegengehouden door een bewaker. Na onze papieren geinspecteerd te hebben zegt hij dat we meerdere kopien nodig hebben. Dus eerst ergens een kopie gaan maken. Maar waar? Volgens een andere bewaker terug naar buiten bij het benzinestation 50 m verderop. Met de kopieen onder de arm weer opnieuw in de rij, die inmiddels weer wat langer is geworden. Gelukkig blijken de meeste mensen uiteindelijk naar een andere balie te gaan. Op naar de 5e verdieping. Dit gaat redelijk vlot. Mevrouw 5 neemt Ksh 540 met een glimlach in ontvangst en we krijgen een betaalbewijs van haar. Terug naar het postkantoor. Bij de balie verwijst Meneer 4 ons naar Mevrouw 6 bij de andere balie, die graag nog Ksh 70 van ons wil. Ook van deze aardige mevrouw krijgen we een betalingsbewijs. Terug naar de grote balie. Hier laten we de bonnetjes zien aan Mevrouw 7. Zij tekent dit aan in het Grote Boek 1 en we krijgen ons pakje weer. Yes! Op naar huis. Of toch niet. Meneer 8 geeft aan dat we ook nog bij hem langs moeten. Hij noteert in het Grote Boek 2 dat we het pakje ontvangen en betaald hebben. Op naar huis. Of toch niet. Meneer 9 geeft aan dat we ook nog bij hem langs moeten. Hij noteert ons paspoortnummer in het Grote Boek 3. Op naar huis. Bijna bij de uitgang ... Hier zit Meneer 10 die ook nog graag een paraaf zet op onze bonnetjes. Hij blijkt toch echt de laatste te zijn. Eindelijk staan we buiten. Nu moeten we op gaan schieten om Valery van school te halen. Gelukkig komen we net op tijd aan. Weer een Keniaanse ervaring rijker.

NB Neemt niet weg dat we erg blij zijn met het pakje! Dank jullie wel. Valery is erg blij met de snoepkrijtjes. De tekeningen zijn erg mooi. Rob kan eindelijk zijn tanden weer eens poetsen.