Lake Nakuru National Park

Afgelopen weekend hebben we voor het eerst meerdaagse trip gemaakt. We zijn met zijn vieren zaterdagochtend vertrokken om op safari te gaan naar het wildreservaat Lake Nakuru National Park. Om 9.00 uur werden we met een heus safaribusje thuis opgehaald, inclusief 'hefdak' zodat je kunt gaan staan om naar buiten te kijken. En wat een luxe, we hadden het busje echt voor ons vieren.

Lake Nakuru is een nationaal park op 160 km afstand van Nairobi. Het bestaat uit een groot meer, dat bekend staat om zijn hoge zoutgehalte waarin vele flamingo’s leven. Afhankelijk van de omstandigheden zoals waterstand en seizoen, zijn dit er duizenden tot honderdduizenden. Om het meer bevinden zich vlaktes en bossen, omringd door heuvels. De totale oppervlakte beslaat 188 km². Het is het best bereikbare wildpark vanuit Nairobi. De weg er naar toe is erg goed en bovendien erg mooi. Met onderweg een heleboel dieren en een prachtig uitzicht op de zogenaamde Rift Valley. We kwamen binnen een kwartier al een troep apen tegen die langs de weg liepen en dat was nog in Nairobi. Alhoewel Valery deze apen niet echt goed kon zien, was

de stemming voor het weekend wel gemaakt en het smaakte het zeker naar meer. Gelukkig zaten er even later weer een aantal aapjes vlak naast de weg, zodat Valery deze wel goed kon bewonderen. Na op het uitzichtpunt bij de Rift Valley te zijn gestopt om dit op beeld vast te leggen zagen we de eerste zebra’s en impala’s aan de kant van de weg verschijnen. Valery heeft de hele weg haar ogen uit gekeken en ook de geiten, schapen, koeien en ezels werden met veel enthousiasme begroet. En dat elke keer weer!

Na 3 uur rijden kwamen we op de plek van bestemming, de ingang van het wildpark. Terwijl Rob en chauffeur/gids John de entree gingen betalen ($ 60 per nacht per persoon, gelukkig niet voor de kids), hoorden Valery en mama iets onder het busje. Toen we voorzichtig uit het raampje keken, zagen we een aapje en wat verderop zaten er nog veel meer. We konden het natuurlijk niet laten om met papa en Aubrey samen even een kijkje te gaan nemen. Een aapje werd wel erg brutaal en sprong op Valery af, die het meteen op een gillen zette.

Er dreigde even een echtscheiding, omdat Wendy Rob verweet dat hij beter op de kinderen kon letten in plaats van foto’s maken en dus werd het tijd om ons weer naar het busje te begeven. Dat leek ons toch beter met 2 van die kleine hummels die allebei op aaphoogte zijn en daardoor erg aantrekkelijk voor deze deugnieten.

Onze lodge, waar we 2 nachten zouden doorbrengen, ligt in het wildreservaat, dus onderweg er naar toe hadden we alvast een korte pre-gamedrive. Meteen zagen we al buffels, zebra’s en neushoorns aan de oevers van het meer en natuurlijk enorm veel flamingo’s. Ook troffen wel al 2 Colobus-apen in een boom aan. En toen was het echte werk nog niet eens begonnen.

Na ingecheckt te hebben konden we genieten van een heerlijk buffetlunch, waarbij de jongere leden van familie van Kasteren meteen al naam gemaakt hebben door er een grote bende van te maken met alle stress bij papa en mama van dien. Gelukkig had de lodge een kant-en-klare oplossing voor het avondeten, namelijk een kids-dinner. Eerst de kinderen eten om 18.30 u en nadat ze op bed liggen konden we zelf op ons gemak gaan eten.

Om 16.00 uur stonden wij paraat voor onze eerste gamedrive, met lange broeken en een deetlucht om ons heen tegen de muggen. Hoewel sommigen ons verteld hebben dat we niet bang hoeven te zijn voor malaria rondom Lake Nakuru, hebben we toch maar het zekere voor het onzekere genomen. Uiteindelijk hebben we weinig muggen gezien (of gevoeld).

Meteen toen we het hekwerk van lodge verlieten, zat er een troep bavianen. Deze kwamen wel erg dichtbij, zeker toen ze op een oud portiers huisje klommen en op gelijke hoogte met ons kwamen. De kinderen konden de spanning niet meer aan en vielen beide binnen een kwartier in slaap. Dat vonden wij eerlijk gezegd niet heel erg, want nu konden oude tijden even herleven en konden de hoofden uit het dakraam om te speuren naar wild. En we zagen genoeg. Buffels in zeer grote getallen, zebra’s, impala’s, Thompson gazelle’s, bavianen, warattenzwijntjes en al heel snel een neushoorn. Wauw! En dit alles onder het decor van een ondergaande zon. Mooier kan toch niet. Het liedje van opa Keesje, werd wat omgebogen naar Tikke takke teeuwen, we gaan nu naar de leeuwen. Maar helaas was de zangeres onder zeil, toen het liedje inderdaad verhoord werd. We zagen namelijk 4 leeuwen, waarvan er 1 in een boom lag. Valery en Aubrey waren zelfs na herhaaldelijk aandringen niet wakker te krijgen. Maar zoals ze zeggen, gelukkig hebben we de foto’s nog!

De neushoorn die we in het begin zagen bleek later toch iets minder bijzonder te zijn dan we dachten, want op een gegeven moment zagen we er met één oogopslag 10 tegelijk! De vorige keer toen we in Kenia waren hebben we in 3 weken gamedriven maar één moeder met kind gezien. Maar dit park staat bekend om zijn neushoorns en dat hebben we geweten. Ze hebben er laatst zelfs nog een paar over moten plaatsen naar het Nairobi National Park. Het was een mooie gamedrive, waarvan de kinderen op het laatst weer mee hebben genoten. Ze hebben wederom een troep bavianen van heel dichtbij kunnen zien, evenals buffels, zebra’s en impala’s en waren daarmee heel tevreden.

Om 18.30 uur waren we weer terug in de logde, waar de kinderen eerst hebben gegeten. Na het eten hebben beiden genoten van een optreden van een zang-en dansgroep (zonder dwergen, helaas Laura). De groep voerde allerlei Afrikaanse dansen uit. Zowel Valery als Aubrey vonden het prachtig om te zien, maar toen ze mee mochten dansen lieten ze die kans toch nog maar even voorbij gaan. Morgen is weer een dag.

En die dag begon al vroeg. Om 6.30 uur vertrok het busje weer voor de volgende game-drive en deze was zo mogelijk nog mooier dan de eerste. Dat had zeker ook te maken met het heerlijke weer en een prachtige zonsopgang aan een strakblauwe hemel. Het tweede punt wat deze gamedrive zonder meer tot een succes maakte, was het luipaard wat we hebben gezien. Deze is over het algemeen erg schuw en heel erg moeilijk te vinden. Wij hadden het geluk dat hij, terwijl wij naar hem keken, uit de boom naar beneden klom en door het gras verdween. Alhoewel de kinderen ook wakker waren, was dit voor hen toch te moeilijk om te zien. Helaas! Ook konden we dit keer de jakhalzen, de visarend, de ibis en de maraboe aan ons lijstje toevoegen. Bij het meer mochten we uitstappen om de flamingo’s van dichterbij te kunnen bekijken. Dat was een prachtig gezicht. Het gaf een overweldigend gevoel om daar met je 2 kleine kinderen te lopen. Echt fantastisch!!! Wie had dat nou toch ooit durven dromen?

`Maar waar blijven de giraffen?’, begon iemand zich nou toch wel enigszins verontrust af te vragen. Maar het werd eerst tijd voor ontbijt, wat zwemmen, lunch en een middagslaapje om om 16.00 uur weer volledig uitgerust op jacht te kunnen gaan. En ja hoor! Gelukt! Een twintigtal giraffen zwierven rondom ons busje. Schitterend! Wat een prachtige beesten zijn dat toch en zo rustig, waardoor je ze uitgebreid kan bekijken! En als klap op de vuurpijl van deze gamedrive werd de deze keer wakkere Valery getrakteerd op een leeuw. Maar deze was voor haar wel erg moeilijk te zien en hoewel ze zei dat ze de leeuw gezien had, betwijfelen we of dat echt zo was. Aubrey was op zijn manier ook al bezig met de dieren en wees herhaaldelijk naar buiten en riep “daar!”. Daarnaast had hij ook momenten waarop het wel even genoeg was, maar het commando “lay on your tummy and sleep” werkt nog steeds perfect. Hij duikt dan op de bank, gooit zijn hoofd naar beneden en gaat slapen. Ongelooflijk!

Om 18.30 uur waren we weer terug om de kinderen snel te laten eten, zodat ze niks van de dansshow (waar Valery het al de hele dag over had) hoefden te missen. Op het trapje zaten ze naast elkaar te genieten en toen een vrouw Valery kwam vragen om te dansen, twijfelde ze dit keer geen moment en toog ze de dansvloer op en genoot met volle teugen. Wat een kanjer! Onze andere kanjer vond de status van muurbloempje toch wat beter. Wat wil je ook als je anderhalf bent!? Maar zijn beentjes verraadden zijn enthousiasme en toen er geklapt moest worden, was hij zeker van de partij. Het was erg leuk om te zien en te horen.

De laatste ochtend stond er nog 1 gamedrive op het programma. En deze bracht gelukkig weer iets nieuws; een hele troep hyena’s! Ook passeerden vele anderen voor de laatste maal de revue! Wat hebben we genoten van deze prachtige dieren in een schitterende natuur, samen met onze 2 kanjers. Die zeker hebben bewezen dat ze game-proof zijn.

Kijk voor meer foto's onder 'september 2009' in de rechterkolom.