Valery's eerste schooldag

Vanochtend om 7.00 uur, toen het toch echt tijd werd om op te staan, om op tijd op school te kunnen zijn, was er nog geen enkel leven in de kamer naast de onze te bespeuren. Dat zal je altijd zien! Maar gelukkig hoorden we niet later de eerste geluiden. En toen werd het haasten geblazen (zoals het de familie van Kasteren betaamt) om om 8.00 uur in de taxi te kunnen zitten. Gelukkig kennen ze ons hier nog niet! En wat denken jullie ervan? Op je eerste schooldag met de taxi naar school. Wauw!!!! Met haar Colombiaanse rugzak met een bakje komkommertjes en een beker drinken liep Valery aan de hand van mama het schoolplein op. Netjes haar tas aan de kapstok hangen, waar nu inmiddels een mooie foto van haar prijkte en toen naar de klas. Daar liep ze nog wat onwennig rond. Toen het tijd werd om afscheid te nemen zwaaide ze op de arm van de juf naar papa en mama en Aubrey, zonder een traan te laten. Wat knap! Toch een heftig moment als ouder! Dan maar even onze zinnen verzetten, want de peuterspeelzaal combineren met een duik in het zwembad behoort tot de mogelijkheden in Kenia. Daar hebben wij dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Om de beurt zwemmen en op Aubrey passen. En als het aan de laatste lag was hij er zelf ook mee ingedoken, maar daarvoor was het nu toch echt te koud. De glijbaan af op het schoolplein was een beter idee en de zandbak is ook favoriet. Na het zwemmen liepen we naar de Nakumatt Junction (een grote supermarkt in de buurt van de Nederlandse school) voor ons dagelijkse bakje koffie. Om 10.30 uur werden we daar gebeld door juffrouw Eveline, omdat Valery al vanaf 10.00 uur aan het huilen was. Oeps, dat is niet fijn om te horen! Je beseft dan echt dat je haar los moet laten en het liefst wil je er dan meteen naar toe vliegen. De juf stelde voor om haar een uurtje eerder te komen halen (11.30 uur i.p.v. 12.30 uur). Toen wij aankwamen om 11.30 uur stond juffrouw Esther met een duim omhoog. Met andere woorden "het gaat weer goed". We hebben ons toen maar niet laten zien en tot 12.30 uur gewacht. Toen mochten ze aan het hekje komen staan om te kijken of de papa's en mama's eraan kwamen. Valery stond er onzeker tussen en kon toen toch echt niet meer wachten om bij ons te komen. Na een dikke knuffel, zei ze dat ze nog wel even de handjes moest wassen en toen ging ze weer vrolijk terug. De juf vertelde later dat ze tijdens het eten was gaan huilen. Het komkommertje was geen succes (terwijl ze het wel zelf uitgekozen had). Ze werd pas rustig tijdens het buiten spelen, toen ze op schoot zat bij een Zweedse juf. Die babbelde in het Zweeds tegen haar en zij in het Nederlands terug. Toen ik vroeg of ze het leuk had gevonden op school zei ze "nee". Maar later was ze toch weer enthousiast. Het plakken vond ze het leukst. Ze moest tijdens het eten wel huilen vertelde ze, maar toen ze vroeg of papa zo kwam, zei de juf "bijna". Ze kan alles goed onder woorden brengen, dus dat maakt al een groot verschil. Al met al een redelijk geslaagde eerste dag. We zijn benieuwd naar vrijdag!