Gezellig weekend!

We hebben een gezellig druk weekend achter de rug, waarin we een aantal keer uit eten zijn geweest en veel met andere adoptiemensen hebben afgesproken. Laten we bij vrijdag beginnen. Na een ochtend in en om het postkantoor te hebben doorgebracht, kregen we een sms-je van onze buren. "Ze zijn door", wat betekent dat ze naar huis mogen. Dat was goed nieuws, met als domper helaas wel dat de rechter pas 23 oktober formeel zal tekenen en ze daarna nog 3 weken nodig hebben om alles te regelen. Dus ze gaan pas half november naar huis. Voor hen was dat natuurlijk wel even slikken, want waarom moet dat nou zo lang duren. Maar ja... we zitten natuurlijk nog steeds in Kenia! Ook wij hadden iets te vieren. Aubrey is namelijk 1 maand bij ons! We gingen naar Kengeles, een gezellig restaurant in Lavington Green Shoppingcentre. Het restaurant bevindt zich voornamelijk buiten. Het ziet er gezellig uit en voor €24,- hadden we met zijn vieren gegeten. Dus dat kunnen we nog wel eens vaker doen. Alhoewel we dat laatste, nadat we een half uur binnen waren, toch echt niet van plan waren. Uit eten met 2 kinderen lijkt namelijk leuk, maar is toch niet geheel ontspannen. Nadat we het eerste half uur voornamelijk besteed hadden aan ruzies binnen de perken houden, werd gelukkig het eten opgediend. Maar dat was, zo mogelijk nog een minder groot succes! Aubrey spuugde alles uit en op de grond was het één grote bende. En dan tussendoor nog op je gemak zelf genieten van het eten! Mooi niet! Maar goed... Toen de maagjes gevuld waren was de broeder- en zusterliefde weer hersteld en hebben ze samen in optocht door het restaurant rondjes gelopen met allebei een instrumentje. En daarna hebben ze samen op de dansvloer de show gestolen. Gelukkig maar. Konden we ons biertje en wijntje toch nog even rustig opdrinken. En heeft een volgende keer uit eten gaan, toch nog wel een kans van slagen! Nadat de kids in bed lagen, hebben we bij de buren nog getoast op hun goede uitspraak! We hebben gezellig buiten onder de veranda gezeten. Op zaterdag waren we uitgenodigd op het feestje van de buren (en een ander adoptiestel die ook een positieve uitspraak hebben gekregen) bij een restaurant in Westlands (dat is een wijk van Nairobi). Het was een leuke locatie, met een grote tuin en klein speeltuintje voor de kinderen. Zij hebben zich dan ook prima vermaakt. Valery speelde lekker met de andere kindjes en het is erg grappig om te zien dat Aubrey er dan ook wel achteraan sjouwt. Met andere woorden; we hebben geen kind aan ze gehad en lekker kunnen kletsen met de andere adoptieouders die er ook waren. In de tuin verscheen zelfs een aap, wat wij toch erg bijzonder vonden.

Met een aantal zijn we blijven eten. De kinderen vermaakten zich nog steeds goed (Valery had de damestoilet ontdekt en was daar vaak met andere kinderen te vinden en Aubrey rende wat heen en weer). Het eten was erg lekker en toen we met 4 volwassenen en 4 kinderen de taxi inrolden, zat de stemming er dan ook nog steeds goed in. Moeten we vaker doen. En dat zal wellicht ook wel lukken, omdat er de komende weken steeds op vrijdag rechtzaken zijn. En laten we het hopen met een goede afloop!

Vanochtend hadden we weer een nieuwe afspraak. Dit keer gingen de mannen een potje voetballen bij de Nederlan

dse school en gingen de vrouwen en de kinderen daar lekker spelen. Nadat de mannen hun energie weer kwijt waren en zelfs (ongelooflijk!) blessurevrij het veld afkwamen (ik kan me nog een eerder partijtje voetbal van Rob herinneren) was het tijd voor een duik in het zwembad.

Daar hebben we lekker gezwommen, totdat menig kindje begon te klappertanden en het tijd werd om te gaan. Inmiddels had een grote schildpad het voetbalveld overgenomen. Wat een heerlijke ochtend!

's Middags was er een Masai-market bij de YaYa (een shoppingcenter in de buurt) waar we onze eerste souvenirs hebben gevonden en Valery ook geleerd heeft om "What's the price?" te zeggen. Toen ze door een vrouw werd gepusht om een paar teenslippers te passen, was ze daar niet van gediend. De vrouw liep met haar mee en op een gegeven moment pakte Valery ze toch maar aan. Wij dachten nog, dat is wel beleefd. Maar ze had duidelijk andere plannen. Ze liep linea recta terug naar de kraam van de vrouw en gooide ze daar neer. Het was erg grappig om te zien. Verkooptrucs werken dus niet bij Valery! En toen ze later als een tijger over de markt liep (omdat mama een staart op haar hoofd had gemaakt en ze dat zelf de tijgerlook noemt) en bij wildvreemde mannen begon te grommen, werd het tijd om naar huis te gaan. Het super gezellige weekend werd afgesloten met de "drakendans" van de sprookjesboom, waarbij Aubrey voor de zoveelste keer liet zien dat hij Carnaval-waardig is!