Bezoek aan het giraffe center

Vandaag zijn we met zijn 4-en naar het Giraffe center in Nairobi geweest. Wederom vlakbij ons huis op de bus gestapt. Voor 80 cent voor het hele gezin ben je er na een dik half uur, of althans je bent op wandelafstand. Deze keer zaten we achterin de bus. Wel veel ruimte, maar ook veel last van de vele hobbels in de weg.

In het Giraffe center worden bedreigde giraffen

gefokt en zieke giraffen opgevangen. Ook wordt er natuurlijk geld ingezameld voor de stichting die het beheert

Zie ook www.giraffecenter.org.. Het leuke is dat je de giraffen mag voeren en aaien.

Tijdens onze rondreis in 2000 zijn we hier ook geweest, zie bijge

voegde foto. Zoek de 10 verschillen. Gek idee dat je

nu, bijna 10 jaar later, weer terug bent met 2 kleine kinderen, waarvan 1 zelfs uit Kenia. Overigens betaal je in Kenia als 'toerist' veel meer entree dan een local. Wij moesten voor het Giraffe center Ksh 700 (Keniaanse shillingen) per persoon betalen. Kenianen betalen slechts Ksh 100.

100 shilling is iets minder dan 1 euro.

Er is een balustrade op hoogte zodat je ze recht in de ogen kunt kijken en natuurlijk brokjes kunt voeren. Aubrey was in het begin wat afwachtend, maar uiteindelijk durfde hij toch ook op zo'n grote, lange giraffentong een brokje te leggen. Valery, als grote zus, was inmiddels wild enthousiast en wist precies welke giraf ze een brokje op z'n tong moest leggen en welke giraf met een vlakke hand gevoerd moest worden. Toen de verzorgster voor de 3e keer zei dat we op moesten passen voor 'head bumps', hebben we maar weer wat meer afstand genomen.

Er liepen ook nog een paar wrattenzwijnen rond.

Toen papa zei dat deze erg lelijk waren, werd papa door Valery terecht gewezen. Een wrattenzwijn is niet lelijk, maar juist heel lief..... Zal wel door de Lion King komen. Op het terras hebben we verrassend lekkere koffie gedronken en een sandwich gegeten. Een tosti was niet mogelijk vanwege gebrek aan stroom, maar ijsjes worden wel gewoon verkocht !?

Daarna hebben we een wandeling gemaakt door het bijbehorende beschermde vogelbos. Helaas niet toegankelijk voor buggies. Voor Valery betekende dat een stevige wandeling en voor papa 11 kilo op zijn nek in de volle zon. Ach, je moet er iets voor over hebben. Helaas hebben we niet veel gezien. We denken omdat er teveel luidruchtig publiek was, waaronder een zingende Valery. En omdat het midden op de dag was, niet echt de tijd om vogels of andere dieren te zien. Maar goed, wel een mooie wandeling door een prachtige omgeving.

Sporen van dieren waren er genoeg. Lastig te ontwijken keutels en enorme holen waarvan we niet weten wie er normaal gesproken woont.

Morgen gaan we proberen te skypen met de overgrootouders van Aubrey. We zullen zien of het klikt. Ze kunnen bijna niet wachten totdat we weer met zijn allen op Schiphol staan. Het zal nog een tijdje duren.

Ook gaan we morgen voor het eerst weer terug naar het tehuis. Elke 2 weken moeten we met Aubrey terug naar het tehuis om te laten zien of het goed met hem gaat en om hem te laten wegen. Van andere adoptieouders hebben we al te horen gekregen dat gewichtverlies niet echt geapprecieerd wordt. We zijn erg benieuwd hoe Aubrey zal reageren op zijn oude vriendjes, verzorgsters en huis.