Ons eerste uitstapje!

Zaterdag hebben we ons eerste familieuitstapje gemaakt. De safari-walk van het Nairobi National Park stond op het programma. Dit is een dierentuin, langs de rand van het Nairobi National Park. Er zitten dieren achter hekken, maar als je geluk hebt zie je ook nog echt wilde dieren in het naastegelegen gebied. Je maakt een rondwandeling, gedeeltelijk op een soort houten vlonder cq brug. Je hebt een mooi uitzicht over het National Park.

We zijn er met het openbaar vervoer naar toe gegaan. Dat is een hele onderneming op zich, met 2 kinderen en 2 buggies. Sowieso is het een hele belevenis om bij een halte te staan wachten tot de bus komt. Er hangt namelijk nergens een tijdschema, dus het is maar afwachten tot de juiste bus komt. En aangezien wij Nederlanders zijn en moeilijk wachten kunnen, hadden we ons al 10 keer afgevraagd of we wel op de juiste plek stonden. Maar een vriendelijke Keniaan hielp ons uit de brand en vertelde ons dat we gewoon geduld moesten hebben. Oh ja......, relax!!! We keken tijdens het wachten onze ogen uit. Er rijden grotere bussen (officieel openbaar vervoer) en kleinere busjes, zogenaamde matatu's (niet officieel) af en aan. Eén ding hebben ze met elkaar gemeen; door uit de bus te hangen en te roepen, proberen ze je in de bus te krijgen. Een schouwspel op zich. In een matatu passen we echt niet met 2 buggy's, dus we kozen voor de grotere bussen. Ook dat was proppen en jezelf goed vasthouden, want je bent amper binnen of de bus begint al te rijden. En dat met een kind op de ene arm en in de andere een opgevo

uwen buggy. Dus dan Valery maar even over laten pakken door een behulpzame Keniaan, die haar echt aan 2 armen liet hangen. Het was een erg grappig gezicht en zeker ook het gezicht van Valery erbij, die het maar gelaten over zich heen liet komen. Sowieso luistert ze goed, want toen Wendy op de terugweg zei, terwijl de bus alweer weg crosste, "pak die meneer maar vast", toen deed ze dat meteen! De busreis is voor Aubrey geen enkel probleem. Hij vindt het heerlijk en gaat lekker op schoot liggen slapen of kijkt rustig naar buiten. Wat een schatje! Het park was leuk. Valery had de verrekijker ontdekt en keek daarmee naar een struisvogel op 2 meter afstand. Ha, ha... We hebben verschillende dieren gezien e

n de boef (buffel) vond Valery toch wel fascinerend. Ook Aubrey leek er wel het een en ander van mee te krijgen. Na anderhalf uur terug in de bus kwamen we moe maar voldaan weer thuis.

Nog even skypen (wat een uitvinding!), even snel kennis maken met onze buren, die van vakantie terug zijn, en naar bed.Vandaag hebben we koffie gedronken bij onze buren (Nederlanders die ook zowel een kindje uit Colombia, als uit Kenia hebben geadopteerd) om nog wat nader kennis te maken. Het was gezellig. De kids hebben in de zandbak gespeeld en wij hebben weer veel nieuwe informatie gekregen. Vanmiddag stond een grote supermarkt op het programma om voor Valery een cadeautje te kopen omdat haar stickerkaart (van op het potje/wc plassen) vol was. We hebben natuurlijk ook nog even koffie gedronken. Daar hebben we nog even gesproken met de Italianen die ook een kindje uit het tehuis van Aubrey hebben geadopteerd. Aubrey herkende zijn vriendje Jonathan meteen en werd heel enthousiast. Erg mooi om te zien. Op zo'n moment sta je ook wel weer even stil bij het feit wat er nou eigenlijk in zo'n koppie omgaat. Je hele leventje doorbrengen in een tehuis en dan opeens met

bijna wildvreemde mensen mee. Je merkt dan ook wel weer hoe flexibel kinderen zijn. Aubrey lijkt zich steeds beter op zijn gemak te voelen bij ons (je merkt nu al veranderingen t.o.v. de eerste dagen). Toen zat hij bijvoorbeeld bij Rob op zijn nek en keek apatisch om zich heen. Nu lacht hij en lijkt ervan te genieten. Dat is fijn om te zien. Aan het eind van de dag nog een super afsluiting door broer en zus. Een door Valery zelf opgestarte polonaise door het huis, waarbij Valery alleen maar mayon

aise i.p.v. polonaise riep en Aubrey kei-hard giechelend rond waggelde.

Wat een pret! Ook deze dag hebben we voor de kids al skypend (en banenchipsjes etend) afgesloten. En op Welterusten! PS We hebben inmiddels een postadres (staat rechtsboven op de blog). Post is van harte welkom!