dag 3

Vanochtend hadden we al om 8.00 u een taxi besteld om naar het New Life Home te gaan. We hadden een afspraak met de maatschappelijk werkster om het dossier van Aubrey door te nemen en tevens te bespreken hoe proces het verder gaat lopen. We hadden enkele vragen naar aanleiding van het dossier dat we in Nederland ontvangen hadden. Het was sowieso een slechte kopie en dus slecht leesbaar. Voor ons was bijvoorbeeld niet helemaal duidelijk wanneer Aubrey geboren was. In het dossier werden 2 verschillende geboortedata genoemd en om het nog wat ingewikkelder te maken stond op een lijst in het tehuis nog een andere geboortedatum. Maar de maatschappelijk werkster gaf uitsluitsel. Het is toch echt 13 maart 2008. Eén document in het dossier is inmiddels gerectificeerd en de datum in het tehuis was gewoon niet juist. Aubrey is niet in het ziekenhuis geboren, maar is daar wel meteen terecht gekomen. Een ziekenhuis even buiten Nairobi. Aubrey is een Kikuyu. Dat zegt de meesten waarschijnlijk niets, maar in Kenia is het nog steeds relevant tot welke stam je behoort. De Kikuyu vormen het grootste volk in Kenia. Blijkbaar zegt vaak een (achter-)naam genoeg om te weten tot welke stam iemand behoort (de maatschappelijk werksters konden vaststellen dat Aubrey een Kikuyu is, uit de naam van Aubrey’s vader en moeder). De naam Aubrey is niet gegeven door zijn moeder (helaas!), maar door de mensen van New Life Home, hij kwam daar binnen als “baby Esther Wambui” (zijn moeders naam). De maatschappelijk werkster gaat de achtergrond van Aubrey nog verder uitpluizen. Dat is een gevolg van recente rechtzaken, waarbij de rechter nadrukkelijk meer informatie wilde over de kinderen en hoe ze in het tehuis terechtkwamen. Aubrey is na het ziekenhuis opgenomen in New Life Home en zit nu in de peutergroep met ongeveer 15 peuters. In de groep van Aubrey zitten alleen jongetjes, maar dat is eigenlijk toeval. Normaliter zijn er ook wel meisjes. Totaal zitten er in het tehuis 52 kinderen. We verbazen ons over de aandacht die de kinderen krijgen. Er spreekt veel liefde uit! Dat is goed om te zien. Er zijn veel verzorgsters en daarnaast ook veel vrijwilligers. Elk kind krijgt redelijk veel persoonlijke aandacht en dat is erg belangrijk voor deze kinderen. De vrijwilligers komen uit de hele wereld, maar ook uit Nairobi zelf. Ook een groepje Nederlandse jongens van een jaar of 18. Toch net even iets anders dan een vakantie naar Lorett de Mar. Voor zover we weten is er in de groep van Aubrey nog maar één ander kindje dat op het punt staat geadopteerd te worden. We hebben deze mensen inmiddels leren kennen, ze komen uit het zuiden van Italië. De man zal over een maand terug gaan naar Italië om te gaan werken en zij blijft alleen met haar kind in Nairobi. Ze heeft al aangeboden om een keer Italiaans te koken voor ons. Dat slaan we niet af. Wendy staat in het tehuis inmiddels bekend als Mamma Aubrey. Zodra Wendy (of Rob) in beeld verschijnen wordt Aubrey geïnstrueerd om naar zijn ‘mommy and daddy’ te gaan. Maar dat staat Aubrey nog niet altijd aan. Vanmorgen liet hij duidelijk merken nog niet toe te zijn aan contact. En dat terwijl Valery uit alle macht probeert in de smaak te vallen door bloemetjes voor hem plukken, op speelgoed beluste vriendjes weg te jagen en zijn kroeshaar te aaien. Wij hebben het maar gehouden op een ochtendhumeur. Later heeft hij het meer dan goed gemaakt. Gelukkig maar! We hadden namelijk besloten om ons weer buiten de poorten van het tehuis te gaan begeven, om er zo voor te zorgen dat we Aubrey wat meer voor ons alleen hebben. Gisteren werkte dat ook goed en bij terugkeer in het tehuis bleef hij zich op ons richten. Dus we volgden vandaag maar weer dezelfde tactiek. Bij het tehuis moeten we aangeven dat we het terrein afwillen, want dan krijgen we een gate-pass en die heb je nodig om een kindje mee te kunnen nemen. Verder werd Aubrey van tevoren nog even netjes aangekleed (bloesje en broekje i.p.v. joggingbroek) en kregen we een luiertas met koekjes en warme melk mee (met zowel voor Aubrey als voor Valery een beker).We hebben hem in de buggy gezet, hetgeen bij hem erg in de smaak valt, want dan hoor je hem niet meer! En zijn een eindje gaan lopen. Daarna hebben we op een kleedje (gemaakt door oma, werd door Valery aan Aubrey medegedeeld!) iets gedronken en een koekje gegeten. En toen kwamen de bellenblazen te voorschijn, en dat werd door beide kids goed ontvangen. Valery vindt bellenblazen sowieso geweldig en ook Aubrey probeerde naar hartelust mee te blazen. Dat was een goede zet. Na een tijdje weer naar huis. Lekker eten! Vandaag stond er ugali op het menu, wat je met je handen mag eten. Dus dat sprak Valery wel aan; ze volgde snel het voorbeeld van de anderen! Maar helaas wel als laatste klaar (die Keniaantjes eten ook zo snel!) Aubrey had weer gewonnen! Toen nog op het potty (waar weer gevechten uitbraken) en toen lekker slapen. Aubrey in zijn bedje en Valery in de buggy. ’s Middags hadden we een afspraak bij het ziekenhuis voor een second opinion. We troffen een hele aardige dokter, die een routine-check deed. In principe was alles in orde. (lengte 82 cm, gewicht 11,3 kg (Valery 10,5 kg!!). We hebben wat medicijnen gekregen voor het eczeem op zijn beentjes, maar moesten eerst even nachecken wat ze in het tehuis gebruiken. Gelukkig hield Valery in het ziekenhuis Aubrey's handje goed vast! Toen nog even shoppen. Aubrey’s eerste schoentjes zijn binnen! En daarna weer snel terug naar NLH. Eten en daarna mocht mama Aubrey in bad doen. Weer een nieuwe stap! Daarna in pyjama en dikke trui nog even spelen met Valery en papa en toen naar bed. Dikke zoenen bij het afscheid! Echt genieten!!!!! Er leek vandaag echt sprake van een doorbraak. Hij leek zich over te geven; er kunnen steeds meer lachjes en kusjes vanaf. We zijn ontzettend dankbaar dat dit geweldige kereltje op ons pad is gekomen.