Kibera

Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan de grootste sloppenwijk van Afrika, genaamd Kibera. Hier wonen ongeveer 1,2 miljoen mensen. Eén van de andere adoptie-ouders heeft hiervoor enige tijd geleden een soort tour opgezet (www.kiberatours.com).

Het doel hiervan is, om ook deze kant van Kenia aan mensen te kunnen laten zien, en daarnaast wordt het geld wat ermee verdiend wordt gebruikt voor de mensen in Kibera. We vroegen aan onze gids hoe de mensen in Kibera tegen deze tours aankijken, maar hij gaf aan dat ze er geen problemen mee hebben, omdat hij er geld mee verdient en dat is beter dan geen werk hebben.

Om Valery enigszins voor te bereiden vertelden we dat we arme mensen gingen bezoeken. Dus ze heeft die dag wel 20 keer gevraagd: "Waar zijn die arme mensen nou?" En toen Wendy aan haar vroeg wat arme mensen nou eigenlijk zijn, toen zei ze dat dat mensen zijn die niks kunnen kopen als de winkels dicht zijn en ook zei ze nog dat ze geen kleine vleesjes (daarmee bedoelt ze grillworst van de Hema, haar lievelings) kunnen kopen. En toen ze de dag afsloot met de opmerking dat ze haar spaarpotje wel wilde geven, want dan kunnen ze gewoon naar de Hema gaan om kleertjes te kopen, toen concludeerden we toch wel dat ze het nog niet helemaal begreep. En dat we in Nederland wellicht eens wat minder naar de Hema moeten gaan, tenzij we het een onderdeel van haar opvoeding willen laten blijven. Maar wel erg grappig om de gedachtengang van een 2-jarige te volgen.Maar goed.. we gaan weer terug naar Kibera. We hebben daar rondgelopen met een gids en een bewaker, die beiden in Kibera wonen. Met hen hebben we een aantal projecten bezocht. Allereerst bezochten we een schooltje. De klaslokaaltjes waren erg klein en armoedig, maar er werd tenminste onderwijs gegeven (maar niet op dit moment, want het is nu vakantie). Er waren ook slaapzalen waar de kinderen met 2-en in een bed slapen. Daarna gingen we naar een biogasfabriekje, waar uitwerpselen van de inwoners werden omgezet in gas. Een goed initiatief, maar tot op heden konden er slechts 2 gaspitten door worden gebruikt. Verder bezochten we een bottenslijperij, waar uit koeienbeenderen sieraden werden gemaakt. Dat was echt ongelooflijk. De sieraden waren erg mooi! Maar het was wel duidelijk dat het werken in Kib

era vaak ook afzien is. De stank van de botten overheerste sterk! Er werd hard gewerkt en de mensen waren erg vriendelijk. Groot respect. Als je door de straten van Kibera loopt valt je op dat er overal bedrijvigheid is, veel kleine winkeltjes, veel voedselverkoop op straat, vrouwen die wassen, kinderen die springtouwen, etc. Overal spreekt het positivisme uit. Haal uit het leven wat erin zit en maak ervan wat je kan.

Dit was echt opvallend en zeer bewonderenswaardig. Voor ons westerlingen waren er een heleboel dingen die bij ons taboe zijn, maar die hier horen bij het leven. Open riool, stankoverlast, ontzettend veel afval. Ontzettend anders dan bij ons, maar hier aan de orde van de dag. Deze twee werelden zijn niet te vergelijken, maar in je achterhoofd is het wel weer eens goed om stil te staan bij alles wat wij hebben. En als je dan de gids ziet die vol trots zijn huis laat zien van 3 bij 5 m. waar ze met 6 personen wonen, eten en slapen, dan kan je niet anders dan daar enorm veel respect voor hebben. Als laatste bezochten we het project sieraden4life, waar vrouwen uit Kibera werken. Ze worden beloond in de vorm van salaris, schoolgeld en uniform voor 2 kinderen. Ook werden door middel van dit project andere inwoners uit Kibera gesteund. Deze organisatie exporteert ook naar Nederland. Op hun website staan alle prachtige sieraden die deze vrouwen maken (www.sieraden4life.nl).

Aan het einde van de tour hebben we nog even langs de weg in Kibera een salontafel gekocht. Deze hadden we nog steeds nodig en waarom niet daar kopen waar de mensen het geld het hardste nodig hebben.

Morgen gaat Valery voor het eerst proberen bij de peuters op de Nederlandse school. We zijn benieuwd.

NB We hebben weer foto's toegevoegd. Zie rechterkolom.