Thuis!

Hoera, het is zover. Aubrey is thuis!!!

Vanochtend gingen we op pad om een cadeau te halen voor de verzorgsters van het tehuis als dank voor hun goede zorgen. Vandaag is namelijk de dag dat we Aubrey mee naar huis mogen nemen. We hadden bedacht om een foto van ons viertjes te laten afdrukken met een geschreven boodschap en daarnaast de verzorgsters te trakteren op een taart. Helaas… de foto kon pas om 17.00 uur klaar zijn. En een taart vinden valt hier ook nog niet mee. Al met al kostte het nogal wat tijd. We stonden om 5 voor 10 nog in het winkelcentrum op ongeveer een kwartier lopen en we hadden in het tehuis om 10.00u afgesproken. Voor het eerst voelden we ons helemaal thuis in Kenia :).

Toen we dan eindelijk door de poort van New Life Home kwamen, werd 1 klein jochie wel erg enthousiast. Onder luide kreten, kwam Aubrey op ons afgestormd, voor zover zijn kleine beentjes hem konden dragen. De dag kan niet beter beginnen. Met zijn vieren gingen we op zoek naar de nurse, waar we een aantal overdrachtsformulieren moesten tekenen (care-agreement). Het is namelijk zo dat Aubrey nog steeds onder de verantwoordelijkheid valt van NLH, maar dat wij de zorg nu vernemen. We kregen een hele zak met kleertjes mee, een verjaardagskaart van zijn eerste verjaardag, waar vele verzorgsters iets hebben opgeschreven. Daarnaast cadeautjes die hij toen heeft gekregen (boekje en bal). Ook kregen we zijn voetafdrukjes van de dag dat hij in NLH kwam. Daarnaast was er natuurlijk zijn vaccinatiekaart en een afscheidskaart van een vrijwilligster uit de VS. Ook kregen we zijn eerste schoentjes (een soort zootjes) mee en zijn tandenborstel. We zijn erg blij met deze dingen, waardoor we Aubrey later nog wat meer kunnen laten zien en vertellen over zijn eerste levensjaar in het tehuis. Een aantal kleertjes zullen we gaan gebruiken. Er zijn nog wat foto’s van ons gezinnetje gemaakt, die we ook nog krijgen en toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Maar natuurlijk niet voordat hij een schone broek aankreeg en netjes werd aangekleed. Maar daar was meneertje het niet zo mee eens. Het leek wel dat hij dacht: “nu is het mooi geweest, mijn papa en mama zijn er en nu ga ik mee”! Hij wilde namelijk niet met de verzorgster mee en mama moest erbij geroepen worden om hem te kalmeren. Hij stak zijn armpjes naar mama uit en van de verzorgster moest hij niets meer weten. Hij bleef maar “bye” tegen haar zeggen. Wat een verschil met 6 dagen geleden!!! Ongelooflijk! Een fantastisch gevoel! Aubrey is er klaar voor!!

Het afscheid nemen stelde eigenlijk niets voor. We gaven de verzorgsters een hand en riepen “bye, bye” tegen alle kinderen en Aubrey riep het hardst. Desalniettemin is het wel een moeilijk, emotioneel moment, omdat het voor Aubrey een afscheid voorgoed is. Ook al beseft hij dat zelf natuurlijk nog niet. Hij is daar toch liefdevol opgevangen in het eerste jaar van zijn leventje en wij zullen NLH daar dan ook eeuwig dankbaar voor zijn. Maar als je dan op zijn verjaardagskaart leest “God bless you, I hope you will soon get a mummy and daddy”, dan weet je dat het goed is. En hoop je alleen maar met heel je hart dat de andere kinderen ook deze weg kunnen bewandelen.

De volgende stap op deze dag was om eindelijk Aubrey’s bedje eens thuis te krijgen. Gelukkig was de timmerman klaar en is een Keniaanse taxi-chauffeur echt de beroerdste niet. een kinderbed kun je gewoon boven op je auto binden met wat strotouw. Een imperial is echt niet nodig hoor! Met wat touwen door de ramen lukt het ook. Rob moest vooraf instappen, daarna werd zijn deur dichtgebonden.

Stap 3: het bedje naar boven krijgen! Met behulp van de bewaker (waar je hierdoor ook echt een band mee opbouwt), lukte het zonder grote problemen tot halverwege de trap. Maar het verhaal zou natuurlijk nogal saai worden, als het allemaal vlekkeloos zou verlopen. Dus een draai in de trap zorgt gelukkig voor het nodige oponthoud! Wat nu? Dan de poten maar afzagen, terwijl het bedje muurvast zat en Rob niet meer naar beneden kon. De bewaker wist snel een zaag te ritselen, maar deze hanteren blijft een ander verhaal. Ondanks goede aanwijzingen van Rob (be carefull), staat het bedje nu met scheve poten boven, heeft de trap er ook wat inkepingen bij, maar ligt onze zoon er wel heerlijk in slapen. En daar ging het uiteindelijk toch om!

Na het middagslaapje van maar liefst een half uur, waren beide kids weer present, maar nu met een minder goed humeur. Helaas! Aubrey wilde alleen maar opgetild en rondgedragen worden en ook Valery werd het even teveel. Want uit je slaap gehaald worden door een huilend broertje is ook niet alles. Gelukkig was de oplossing dichtbij. Kabouter Plop op de laptop en met Aubrey op pad in de buggy. Dat is namelijk zijn hobby; hij zwaait dan naar iedereen en zit heerlijk rustig te kijken. Maar aangezien Wendy net koffie ingeschonken had, liet het vertrek nog even op zich wachten. En wonder boven wonder vond onze big boy dat geen enkel probleem. Hij bleef rustig in de buggy zitten wachten tot mama klaar was met koffie drinken.

Omdat Aubrey vanaf vandaag voor altijd bij ons is en dit toch echt wel een feestje waard is, mocht zijn grote zus kiezen wat we gingen eten. Dat werd pizza, maar helaas dacht onze supermarkt daar anders over en zijn het pannenkoeken geworden. Valery wilde de strijd aangaan met haar kleinere broertje over wie er het snelste zijn bordje leeg had, maar na een tijdje concludeerde ze zelf uiterst sip “Ik heb niet gewonnen”! Nee inderdaad, maar dat valt ook niet mee. Aubrey lust werkelijk alles en eten is zijn lust en zijn leven. Waar we bij Valery vaak moeten pushen, moeten we Aubrey eerder afremmen. Een groter verschil kan er niet zijn!

Na het eten lekker samen uitgebreid in bad. Aubrey leek het in het begin nog niet zo geweldig te vinden, maar na een tijdje ging hij lekker zitten spelen. Daarna nog even beneden spelen. Dat gaat al redelijk goed tussen broer en zus. Alhoewel Valery wel het een en ander moet incasseren, bijv. slaan en bijten, zijn er heel veel leuke momenten. Je kan merken dat Aubrey Valery vaak nadoet en dit zorgt voor hele grappige situaties. Ondanks de ruzie tijdens het boekje voorlezen voor het slapen gaan, wordt alles toch weer afgeblust met een dikke kus!

Ze lagen er allebei om 19.30 uur in en het commando uit NLH “lay on your tummy and sleep” werd door onze grote kanjer meteen opgevolgd. Laten we nu maar afwachten wat de nacht ons brengt.

PS 1 Valery is opgenomen in het potty-train programma van Aubrey en ze doet het heel goed!

PS 2 Let op de pyjama van Aubrey (4-3!)