1e ontmoeting

Vanochtend werden we om 9.15 uur opgehaald door Bill (onze zogenaamde host, die ons bijstaat in alle zaken die niet rechtstreeks met de adoptie te maken hebben, bijv. vervoer, kopen van een ledikantje etc.). We vertrokken naar het Little Angels Network (LAN) om daar ons eerste gesprek met Susan te hebben. Zij is degene die vanuit de adoptieorganisatie onze zaken regelt. Het was een redelijk kort gesprek. Ze heeft in grote lijnen de adoptieprocedure uitgelegd en wij hebben een document gekregen waarop staat dat we toestemming hebben om een kindje te adopteren. Dit dienen we voortaan altijd bij ons te hebben, evenals kopieën van onze paspoorten. Mochten we op straat aangehouden worden, dan kunnen we verklaren waarom we zo’n knappe, donkere knul bij hebben als Muzungu’s (blanken). Over de procedure (en de strubbelingen bij de rechtbank) wilde ze nu nog niet zoveel kwijt. Ze wilde daar liever een tweede gesprek voor plannen, omdat ze ook wel begreep dat wij nu snel naar Aubrey wilden. En toen stonden we weer buiten en ging het toch echt gebeuren. Op weg naar onze zoon en broertje Aubrey. Toen we bij het tehuis aankwamen en de poort binnen liepen zagen we hem meteen. We herkenden hem van de foto’s, maar het was toch wel fijn dat er een verzorger bijliep, die zei “this is Aubrey” ! Wat een schatje. Hij keek ons meteen aan en we kregen zelfs alle drie een handje van hem. Hij was nog een beetje bedeesd. De tekening van Valery nam hij ook nog in ontvangst, maar het knuffelaapje en de knuffelmuis werden hem teveel. Hij sloeg ze weg met zijn handjes en zei “no”. Alhoewel Valery het bleef proberen bleef hij consequent. Hij liet wel toe dat we hem over zijn wangetjes en haartjes aaiden en bleef rustig op zijn wagentje zitten. Toen we daarna even naar binnen moesten wilde Valery hem niet achterlaten. “Aubrey moet mee!” Gelukkig gingen de verzorgsters hem snel halen en ze vertelden hem dat wij zijn daddy and mammy and sister waren. Op het sein ”give them a hug”, deed Aubrey keurig wat er gevraagd werd en kregen wij onze eerste knuffel. Heerlijk!!!!!! Toen hij binnen onze foto (die boven zijn bedje hangt) nogmaals had bekeken en ons alle drie aangewezen had, leek hij het echt te begrijpen. Dit zijn mijn papa, mama en zusje! We zijn meteen met zijn viertjes alleen gelaten om aan elkaar te kunnen wennen. Valery bleef maar speelgoed aandragen, maar Aubrey verkoos de schoot van pappa boven alles. Tegen mama en Valery zei hij nog steeds “no”. Maar toen we met de bal gingen overgooien en schoppen kwam hij wat meer los en rende met Valery achter de bal aan. Er kon zelfs al een lachje vanaf. Op een gegeven moment probeerde Wendy hem even over te nemen en dat lukte. Het lijkt een echte knuffelbeer en hij vindt alles wel prima. Toen werd het tijd om te gaan eten. Eerst allemaal handjes wassen. De kinderen weten precies wat er van hen verwacht wordt en ook Aubrey liep keurig naar het wastafeltje. Daarna in zijn kinderstoel wachten op het eten, maar dat moest toch echt niet te lang duren. Zijn grote zus zat met de grotere kinderen aan een ronde tafel en mocht ook mee-eten. Aubrey werd door mama gevoerd. Dit verliep redelijk goed, alhoewel hij wel een aantal keren “no” zei, maar toen hij werd afgeleid door Wendy’s ketting ging het er toch goed in. Sowieso eten alle kinderen hun bordje leeg, want als ze maar even zeuren wordt er net gedaan alsof ze het aan een ander kindje geven. Zelfs Valery scheen dit te begrijpen en at keurig haar volle bordje leeg en daarna volgde als beloning een beker water. Binnen 10 minuten was al het eten op; daar kunnen wij in Nederland nog veel van leren. Het motto: niet zeuren, maar eten en rap! wordt hier ten volle toegepast. Na het eten was het potty-time. Ook dat ging vanzelf. De kinderen liepen automatisch naar de badruimte en je gelooft het of niet, maar kinderen tussen de 1 en 2,5 jaar oud kunnen echt wel een half uur op een potje blijven zitten (ook al werd er el illegaal geschoven!). Wat een discipline! Natuurlijk deden Valery en Aubrey gebroederlijk mee en als je ze dan naast elkaar op een potje ziet zitten, dan schiet er wel wat door je heen. Al een echte broer en zus! Na het potje was het sleeping-time. Aubrey kreeg van ons alle drie een kus, keek nog even naar onze foto en toen werd gezegd “lay on your tummy” was het klaar en ging hij slapen. Prachtig om te zien! Voor ons werd het ook tijd om te gaan want na al die indrukken gunden we Valery toch echt wel even rust in haar eigen bedje. Maar gelukkig werd ze om 15.00 uur weer wakker en konden we weer terug naar New Life Home. Maar daar aangekomen bleek de peutergroep te zijn wandelen naar het Ya, Ya Center. Dus wij erachteraan. In de tussentijd vroegen we ons wel even hoe ze in godsnaam met zoveel kinderen konden gaan wandelen (maar later bleek dat er voldoende vrijwilligers waren om buggies te duwen). In het shopping-centrum kwamen we ze tegen. Een hele stoet. Indrukwekkend om te zien. En wat fantastisch dat er zoveel vrijwilligers zijn, die hun hart bij deze kinderen hebben liggen (veel jonge mensen van 18-21 jaar). Als 18-jarige tijdens je vakantie deze kinderen komen helpen- We kunnen alleen maar veel respect voor hen hebben!!! Aubrey leek ons wel te herkennen en wij mochten zijn buggy duwen. Valery is geen moment van zijn zijde geweken en toen Rob vroeg of ze met hem met de trap naar beneden ging kon ze dat toch echt niet over haar hart verkrijgen en wilde ze bij Aubrey blijven. Wat een zus!!! Daarna weer eten. Ook Valery weer een vol bord. Het is ongelooflijk! Ze heeft nog nooit zoveel gegeten. Op deze manier komt ze zo rond als een tonnetje terug! Daarna was het natuurlijk weer potty-time (het aroma komt je tegemoet) en werden alle kinderen één voor één in bad gedaan. Aubrey is het jongetje op het gele potje onder de wastafel!Ook het in bad doen ging natuurlijk weer in een rap tempo. Eén verzorgster waste ze (binnen 1 minuut), Wendy mocht ze afdrogen (wilde er graag langer overdoen, maar voelde wel dat dat niet de bedoeling was) en een andere verzorgster deed de luiers aan (wat sowieso erg ingewikkeld is, omdat het katoenen luiers zijn die met 2 doekjes met één of ander elastiekje werden vast gemaakt.) En toen nog even een boekje lezen en weer naar bed. Het einde van een fantastisch eerste dag, waarvan we het gevoel hebben dat we al enorme stappen hebben gemaakt. Aubrey voelt al echt als onze zoon en we kunnen niet wachten om hem voorgoed in onze armen te kunnen sluiten. Het is een heerlijk, vrolijk ventje wat we meteen al in ons hart hebben gesloten. En natuurlijk zijn we ook ontzettend trots op onze fantastische dochter Valery, die zich al over hem ontfermt als een echte moederkloek (armpje om Aubrey heen, aaien over zijn wangetje, hem constant in de gaten houden!). Wat een voorrecht om voor deze 2 kinderen te mogen zorgen!!!!! Kijk ook naar de foto's (zie onder kopje 'foto's' in rechterkolom).