Tweede dag met Aubrey!

Vanochtend werden Rob en ik gewekt door een min of meer huilende Valery, die alleen maar riep “ik wil naar mijn broertje toe”. Hoezo betrokken? Dan maar snel opstaan om om 9.00 uur naar het New Life Home te kunnen vertrekken. Daar wilden we proberen om meteen het gesprek over de adoptieprocedure en over de geschiedenis van Aubrey te kunnen voeren, maar we werden verzocht om om 14.00 uur terug te komen bij degene die dat zou doen. Wel zouden ze voor ons alvast een document maken, waarmee we toestemming hebben om Aubrey mee te nemen buiten het tehuis. Na deze zaken geregeld te hebben, gingen we natuurlijk snel ons mannetje weer opzoeken. In het begin liep het contact maken nog niet zo soepel. Hoe erg Valery ook haar best deed, hij bleef maar “no” zeggen en haar wegduwen. Gelukkig heeft Valery dat nog niet zo in de gaten, maar wij vonden het wel moeilijk om te zien. Het is wel begrijpelijk en Aubrey valt niks kwalijk te nemen, maar Valery bedoelde het zo goed. Toen Rob hem uit een karretje tilde begon hij zelfs te huilen. Dus maar snel teruggezet! Gelukkig kwam de nurse al snel met het document waardoor we hem mee mochten nemen en vanaf dat moment ging het stukken beter. Aubrey vindt het prima om in de buggy te zitten en de nieuwe pet van tante Inge paste precies en hij houdt deze goed op. Valery liep naast de buggy en vermaakte zich ook prima. We liepen naar het Ya-Ya center, waar we bij een juice-bar iets hebben gedronken. In eerste instantie wist Aubrey niet hoe een rietje werkte, maar daar kwam hij snel genoeg achter. Als er maar iets te eten of te drinken valt. Hij bleef lekker bij mama en papa op schoot zitten en vermaakte zich prima met het weggooien van een pet, die Valery dan ging halen. Valery houdt hem goed in de gaten en als hij maar enigszins weg dreigt te lopen, dan pakt ze hem bij zijn handje en komen ze samen hand in hand teruggelopen. Dat is erg schattig om te zien. Aubrey liet Valery nu wel toe en er konden zelfs wat voorzichtige lachjes van af. Bij het spelletje dat hij wegloopt en jij achter hem aanloopt om hem te pakken, begint hij zelfs al hardop te giechelen. Tussen de middag weer lekker gegeten en daarna was het weer potty-time. Dat is tijd voor Valery om zich staande te houden tussen al “the boys”. Een aantal zitten dan steeds aan haar te plukken en het gemopper van Valery is dan niet van de lucht. Ze heeft daar nog steeds niks gedaan op het potje, want ze is te druk bezig met ruziemaken. En als de jongetjes dan nog aan Aubrey gaan zitten trekken (die dat zelf geen probleem vindt en gewoon rustig meedoet) dan wordt ze helemaal boos en geeft dan in het Nederlands toch wel duidelijk te verstaan dat ze haar broertje niet mogen plagen. Maar gelukkig werd de strijdbijl begraven en bij het naar bed gaan kregen we zelfs alle drie een kus van Aubrey (of tenminste iets wat erop lijkt). Toen was het aan ons om Valery in slaap te krijgen in de buggy en dan om 14.00 uur weer terug te zijn. Toen de verzorgsters dat opvingen zeiden ze dat er ook wel een bedje voor Valery was, maar dat zag deze laatste toch niet zo zitten. Ze keek ons met grote ogen aan en vroeg aan ons: “Jullie gaan toch niet weg?”. Het leek ons toch een beter plan (zeker ook voor Valery) om gewoon de buggy te pakken en toen we zeiden dat ze daarin moest gaan slapen, deed ze dat meteen en zonder protest. Wat een kanjer!!!! Zelf hebben we toen even geluncht met een Italiaans stel die ook een zoontje uit het tehuis adopteren en om 14.00 uur waren we weer terug. Maar helaas; het gesprek kon weer niet doorgaan. Er was iets tussen gekomen. Dan maar snel naar Aubrey. Die kwam net uit bed. En moest naar de nursery voor zijn medicijnen (hij rochelt nogal en heeft een koutje te pakken). Daarna lekker spelen op de bank. Hij Valery’s schoenen aan en Valery die van hem! Toen nog even buiten spelen, waarbij we merkten dat hij het meest op Rob gericht is. Naar hem steekt hij zijn armpjes uit. Gelukkig laat hij Wendy en Valery wel toe, maar zijn grote papa heeft zijn voorkeur. Ook gaat hij geregeld naar alle verzorgers toe (maar dat is natuurlijk ook logisch). Al met al was het weer een geslaagde dag. De herkenning bij Aubrey is er zeker. Het is nu belangrijk dat hij zich steeds meer op ons gaat richten. Maar daar gaan we morgen gewoon weer mee verder. Om 15.00 uur moesten we helaas weg om een kinderbedje te gaan kopen (het grote bed dat we in ons huis hebben, leek ons toch wel een te grote overgang), maar toen we op weg waren zei onze host opeens dat het te druk was op de weg om de stad in te gaan. Morgen was toch beter. Wij baalden daar wel flink van, want dan hadden we liever in het tehuis gebleven, maar ja het was niet anders en dus hebben we de rest van de middag thuis maar een beetje aangerommeld (misschien ook wel goed voor Aubrey en Valery om de indrukken wat te laten bezinken!).