Kapper, dokter, buurman en tuinman

Wij vonden dat het tijd werd voor Aubrey om naar de kapper te gaan. Niet dat het veel te lang was, maar voor hem en voor ons is korter wat prettiger. Wij vinden het ook mooier. De verzorgsters in het tehuis zijn het helemaal met ons eens. 15 kinderen de haren wassen en kammen valt al niet mee, laat staan als ze lang(er) haar hebben. Blijkbaar heeft de directrice van het tehuis een voorkeur voor wat langer haar, dus worden de kinderen niet te snel geknipt. Voor ons is kroeshaar sowieso al een ontdekkingstocht. Qua verzorging is het toch effe net wat anders dan ons haar. Een afro-kam hadden we nog nooit van gehoord, maar inmiddels hebben we deze wel aangeschaft. Voor Aubrey is kammen een minder fijne exercitie, je trekt behoorlijk aan zijn haar om er door te kunnen komen. Ook qua hygiène is het wat lastig! Op het terrein van de Nederlandse School had Aubrey in het zand zitten spelen. Zie die korrels maar weer eens uit zijn haar te krijgen. Dus is Wendy met hem naar de kapper geweest. Hij heeft nu een lekker kort koppie. Helaas was Wendy wel het fototoestel vergeten, dus geen foto's van deze operatie. Maar hij deed het enorm goed. Hij zat rustig bij Wendy op schoot, liet de kapper uitgebreid met de tondeuse aan de gang gaan en vond het allemaal wel prima! Valery heeft na afloop een applausje voor hem gegeven.

Wendy is met Aubrey op herhaling geweest naar de dokter. Vorige week was hij ook al geweest voor een second opinion. Het tehuis wil dat je een second opinion laat doen, omdat de gezondheidsverklaring die zij laten doen door hun eigen arts gebeurt. Zij willen graag dat er ook nog een onafhankelijke arts naar kijkt. Maar goed, deze arts constateerde een droge huid met exceem en een hoestje (niets ernstigs) en wilde hem graag deze week nog een keer zien. Zoals jullie al hebben kunnen lezen ging de afspraak op dinsdag niet door vanwege een plotselinge (!) feestdag, maar gelukkig konden we woensdag al weer wel terecht. Conclusie: Aubrey doet het goed, zijn hoest is bijna over en het eczeem is weg. Maar als je daaarna wegloopt zonder te betalen (!), dan wordt je daar toch wel even vriendelijk op gewezen. "Mama Aubrey!!!!!"

Sinds we hier zijn, hebben we een lege gasfles, die we nog een keer zouden moeten gaan vullen. Gas kunnen we in ons huis gebruiken om te koken. We hebben een gasstel met én 2 elektrische én 2 gaspitten, dus tot nu toe hadden we er nog geen haast mee

gemaakt. Maar in verband met de vele stroomstoringen is het wel handig om ook nog gas achter de hand te hebben. We wisten niet goed waar en hoe we de gasfles om zouden kunnen wisselen, maar gelukkig hebben we buren die ervaringsdeskundigen zijn en die we dus regelmatig consulteren voor dit soort zaken. Blijkbaar worden gasflessen verkocht bij het tankstation hier vlakbij. Lopend onderweg daar naar toe kwamen we de tuinman tegen, die meteen aanbood om zijn kruiwagen te gebruiken. Dus samen met de buurman en de tuinman naar het tankstation. Helaas uitverkocht. Dan maar de tuinman gevraagd om vandaag of morgen een nieuwe gasfles te regelen. En tot onze verbazing stond hij een half uur later alweer voor de deur met een nieuwe gasfles. Denk je net de Kenianen een beetje door te krijgen (altijd later), weten ze je toch weer te verrassen.

Verder willen we jullie de foto's, van het samen op één kamer een middagslaapje doen, niet onthouden. Pyjama's uit, knuffels uit bed, 3 kwartier lang om de beurt papa roepen, maar het resultaat mocht er wezen!