Onze kleine knuffelbeer!

Vandaag hebben we weer een stap vooruit gezet. We hebben Aubrey ’s middags meegenomen naar ons huis. Helaas konden we hem 's middags hier nog niet laten slapen, omdat we nog geen kinderbedje hebben. Dus dan maar na het middagslaapje om 14.00 uur meteen op pad! Met 2 buggies togen we huiswaarts. Wat een rijkdom! Aubrey houdt echt van buggy zitten, dus daar heb je geen omkijken naar. Hij zwaait tegen iedereen en laat steeds meer zien dat hij een vrolijk mannetje is. Valery vond het ook prima, zeker ook omdat papa onderweg verhaaltjes van de kabouter vertelde. Toen we thuis kwamen liep Aubrey meteen rond door ons huis en ging hij op een plastic stoeltje zitten dat Valery voor hem klaar had gezet. Na een lekker koekje en wat drinken, was het tijd om te gaan spelen. Vandaag is al gebleken dat Aubrey zich prima kan vermaken. Geef hem een paar autootjes en een emmertje en je hoort hem niet meer. Hij leek alles wel prima te vinden en leek erg op zijn gemak. Later concludeerden we dat het hem wellicht ook wel veel rust geeft dat er geen 15 andere kindjes om hem heen lopen, die spullen van hem afpakken. Alhoewel we wel moeten zeggen dat het er in het tehuis over het algemeen gemoedelijk aan toe gaat en dat de kindjes goed met elkaar op kunnen schieten. Ook Valery bleef heel lief voor haar broertje, ondanks dat ‘pasterop’ wel haar lijfspreuk aan het worden is, als ze van Aubrey weer een mep krijgt. Gelukkig zijn er ook al heel veel momenten dat het goed gaat tussen broer en zus. Na het spelen was het etenstijd (al om 16.30 uur, anders zouden we het niet op tijd redden). Samen aan een klein tafeltje met stoeltjes (door gebrek aan een kinderstoel). Na wat heen en weer geduw met de tafel, kon het eten beginnen. Aubrey had snel zijn bord leeg en ook Valery deed goed haar best. Daarna lekker met zijn tweetjes in bad. En als je ze dan zo ziet zitten samen, dan schiet er toch wel wat door je heen. Zeker omdat het contrast erg groot is, is het een prachtig gezicht! In Nederland valt Valery vaak op door haar donkere huidskleur, maar nu lijkt ze maar een bleekscheet. Het badderen verliep erg gezellig. Dan zie je toch wel een groot contrast met het tehuis, waar alles natuurlijk snel en routinematig verloopt en waar geen tijd is om in bad eens even lekker te spelen of even lekker te knuffelen bij het aankleden. En dat is wel waar onze knuffelbeer van houdt. Hij komt op een dag vaak naar je toe en legt zijn hoofdje tegen je aan, of strekt zijn handjes uit om opgetild te worden. En dat laatste doen wij natuurlijk maar al te graag. We hebben nog heel wat knuffeltijd in te halen! Na het badje moesten we snel weer terug naar NLH, omdat we Aubrey daar nog een pyjama aan moesten doen en om 18.00 uur in bed moet liggen. Hij gaf weer een dikke kus bij het afscheid, maar toen we daarna nog even bij hem kwamen werd het teveel. Hij begon te slaan en weerde ons af. Het leek er echt op dat hij het niet fijn vond dat we weg gingen. Het is voor hem ook wel erg verwarrend. De hele dag met ons en daarna weer terug naar het tehuis. Gelukkig hoeft hij (en wij) nog maar 2 nachtjes te slapen en dan mag hij, als alles goed gaat, voorgoed bij ons blijven. En laten we vandaag afsluiten met een quote van Valery. We liepen naar huis nadat we Aubrey in het tehuis in bed hadden gelegd. Ze zat bij papa op de nek en liepen over straat: "In Kenia stinkt het naar poep!" Nou, daar kunnen ze het hier mee doen.

NB Voor de mensen die willen weten waar we wonen: breedtegraad 1°17'46.80"Z en lengtegraad 36°48'1.47"O. Deze kun je invullen op Google Earth en je ziet een luchtfoto van ons huis in Nairobi.