Auto!

Wat hebben we de afgelopen dagen getwijfeld. Gaan we wel/niet kamperen bij het meer van Naivasha? Wanneer gaan we? Huren we toch een huisje/kamer of toch de tent? Waarom die twijfel zul je denken? Nou, dat heeft alles te maken met het weer. Het regenseizoen is aangebroken en dat was duidelijk merkbaar. Zowel vrijdag als zaterdag regende het erg veel en hard. En dan is kamperen met 2 kleine kruimels toch wellicht een minder goed idee. Dus maar weer internetten om het weer in Naivasha zo duidelijk mogelijk in beeld te krijgen. Maar de twijfel bleef! Eigenlijk zouden we vrijdagochtend (onze 12-de trouwdag - ja, ja het feest komt in zicht!) vertrekken, maar dat hadden we maar uitgesteld. We zouden met Auke en Gabriella en Coen en Maaike en kids gaan, maar die vertrokken allemaal pas zondag, dus dat leek ons ook een beter idee.

Maar op vrijdagochtend 9.00 uur stond wel onze gehuurde auto voor de deur (nou ja, op zijn Keniaans werd het half elf), dus daar dan maar meteen gebruik van maken om boodschappen te doen. Even wennen aan het links rijden en het rijden in een automaat, maar Rob had het snel onder de knie. Om 12.00 werd Valery door taxi papa (zoals ze zelf zei) van school gehaald. Wat een luxe! 's Middags wilden we onze auto natuurlijk ook benutten, maar dat viel niet mee. Omdat het vandaag onze trouwdag was wilden we met de kinderen naar Amani. Daar kunnen ze leuk spelen en ook meteen een hapje eten. Maar helaas, Nairobi heeft enorme verkeersproblemen, net als bijna elke werledstad. Nadat we ongeveer een uur in de file hadden gestaan waren we nog niet waar we wezen wilden. We zijn onverrichterzake huiswaarts gekeerd en hebben we maar even wat frietjes voor hen gehaald (ja, die hebben ze hier ook) en met een ingelast filmavondje waren ze al snel weer tevreden. Om 20.00 uur was het rustig in huize van Kasteren. Toen waren wijzelf aan de beurt om een hapje te gaan eten. Met medewerking van de buren, waar we onze babyfoon mochten stallen, zijn we met de taxi naar een Zwitsers restaurant gegaan. Het was per slot van rekening onze trouwdag en die laat je niet zomaar ongemerkt voorbij gaan. Dit keer hadden we er zelf wel aan gedacht, wat voor ons doen erg bijzonder is. We genoten echt van het uit eten gaan, want met 2 kleine kinderen erbij is dat erg lastig. Om 23.00 uur waren we weer keurig thuis. De volgende dag stond 's ochtends een groot, luxe winkelcentrum (Westgate) op het programma, incl. ballenbak. Want dat hadden we eigenlijk gisteren al beloofd. Maar er was een klein probleempje. Onze auto startte niet, de accu was leeg. Oorzaak was waarschijnlijk het feit dat de kinderen in de auto gespeeld hadden ..... De dag begon dus al goed. Gelukkig had de chauffeur van de buren dezelfde accu (maar geen startkabels) en stelde hij voor om onze auto te starten met zijn accu en ze daarna weer om te wisselen. Het kostte even wat tijd, maar het lukte wel, dus toen maar snel op weg. Het winkelcentrum was niet echt ver weg, maar om de accu op te laden, moesten we wel een tijdje blijven rijden. Dus maar wat sightseeing Nairobi gedaan. Om 10.30 uur waren we bij Westgate. We hebben daar een gezellig ochtendje doorgebracht. Daarna in de auto naar een soort openluchtmuseum, maar helaas werkte het verkeer weer niet mee en kwamen we weer compleet vast te zitten. Gelukkig sliepen de kinderen in de auto, maar de tijd ging zo wel snel voorbij en toen we eindelijk bij het openluchtmuseum kwamen, was het echt wel te laat. Gelukkig kwamen we een eindje verder een krokodillenfarm tegen (Mamba Village), dus dan daar maar naar toe. Valery wilde namelijk nog steeds krokodillen zien. Nadat we Aubrey bij de kassa naar voren hadden geschoven, konden we voor 'residents' prijzen naar binnen en dat scheelt aanzienlijk. In Kenia is het gebruikelijk om verschil te maken tussen 'residents'en 'non-residents'. Vooral bij de wildparken zijn ze er goed in, waardoor je als buitenlander het gevoel hebt flink getild te worden. Maar goed, terug naar Mamba village. Het was leuk om te zien, zeker ook omdat er vanzelf een gids aan kwam lopen die ons veel over de krokodillen vertelde. En ons zelfs een kleine krokodil liet aaien. Ook Valery was zo stoer en durfde het. Aubrey daarentegen bekeek het liever van een afstandje, maar durfde later toch wel een heel jong krokodilletje aan te raken (een ei). Daarna nog een struisvogelei vast gehad en toen was het volgens Valery toch echt wel tijd voor de speeltuin. De bedoeling was dat je per attractie betaalde. Daarvoor stond er overal een mannetje bij. In eerste instantie hadden we dat niet door, maar dat werd ons toch wel snel duidelijk gemaakt. Samen met mama in de zweefmolen, die eerst aangeduwd moest worden. Helaas was papa te zwaar en moest mama haar misselijkheid maar even voor lief nemen. Daarna met Aubrey in een auto-draaimolen, die door een man rond geduwd werd, want een motor was er natuurlijk niet. Erg grappig om te zien. Helaas voor de duwende meneer kregen de kinderen er geen genoeg van. Uiteindelijk samen met papa nog even op een dromedaris en toen was het feest compleet! Helaas merkte Rob aan het einde van de dag op, dat de ruitenwissers het niet meer deden. Rob en Auke konden het probleem samen niet oplossen, dus dan maar de eigenaar van de auto gebeld en deze beloofde om morgenvroeg een andere auto te brengen. Jezus wat een gedoe, allemaal! Een taxi is toch ook wel fijn.