Opa, oma en tante Inge

Zaterdag was het dan eindelijk zover. Op de aftelkalender was het laatste kruisje gezet, dus dat betekende dat er geen nachtjes slapen meer over waren en het langverwachte bezoek nu eindelijk zou komen. 's Avonds om 19.05 uur zetten ze voor het eerst voet op Keniaanse bodem.

Gelukkig konden wij ons vandaag nog even met andere zaken bezig houden, zodat de tijd sneller zou gaan.

Vandaag was namelijk de dag van de verkoop van allerlei K

eniaanse producten ten behoeve van Jukumu Letu. Hanneke

en ik hadden samen met Carol (van Jukumu Letu) een

groot aantal dingen ingekocht en nu maar hopen dat er veel mensen zullen komen kopen. Het was best spannend; wat nu als er bijna niemand komt?! Maar gelukkig was deze vrees ongegrond. Zowat alle Nederlandse adoptieouders waren aanwezig, maar ook de Zweden en Finnen waren van de partij. Verder waren er een heleboel Nederlanders die in Nairobi wonen. Een prima opkomst dus. Er werd veel gekocht, de sfeer was goed en iedereen kon weer lekker bijkletsen. Voor alle partijen dus een fijne ochtend. Het weer was ons ook onverwacht gunstig gezind. Dus ook het zwembad werd veelvuldig gebruikt.

Uiteindelijk hebben we voor 700 euro verkoch

t! Super goed dus! Nu is het afwachten wat de uiteindelijke opbrengst voor Jukumu Letu nu precies is. Maar ik denk wel dat we zeer t

evreden kunnen zijn.

Toen we thuiskwamen hebben we de kinderen in bed gelegd en de laatste hand gelegd aan alle slaapplekken voor de gasten. Opa en oma in ons bed, tante Inge op de overloop en wij met een matras op de grond bij de kinderen. Nog een tekening opgehangen en een bloemetje klaar gezet en we waren er klaar voor.

Voor Rob nog even tijd om samen met de buurman een rugbywedstrijd te gaan kijken. De sfeer was goed, het niveau daarentegen minder. Het was een bekerwedstrijd op het hoogste niveau, maar het viel eigenlijk best tegen. Vooral tactisch werd er niet sterk gespeeld en meende Rob het zelfs beter te weten.

Om 19.00 uur was het dan eindelijk tijd om te vertrekken naar het vliegveld. Jippie!!!!

Even een terugblik op een eerder gesprek deze week:

Inge: Wij vroegen ons af of de kindjes ook op het vliegveld zullen zijn?

Wendy: Nee, dat wordt echt te laat.

Inge: Ja, dat begrijp ik wel

Netty: Maakt ook niet uit, laat ze maar lekker slapen.

Natuurlijk gaan ze wel mee!!!!!!!!!!!!

Wendy stond vooraan bij de deur en Rob hield de kindjes een beetje naar achter. Op het teken van Wendy kwamen Valery en Aubrey hand in hand te voorschijn. Wat een verrassing!!! Valery was super trots op haar broertje en duwde hem een beetje naar voren. Echt schattig om te zien! Ook Valery was door het dolle heen. Zeker ook toen thuis de koffers open gingen, waar een heleboel cadeautjes uit kwamen. We hebben maar ingesteld dat ze er elke dag allebei één open mogen maken, want het was echt ongelooflijk wat er allemaal uit de koffers tevoorschijn kwam. Toen de kindjes naar bed waren hebben we alles uitgezocht, de cadeautjes voor onszelf uitgepakt en tassen gemaakt voor Valery's verjaardag en Sinterklaas. Het leek net of 5 dec. al aangebroken was. Wat een feest. Bij deze willen we iedereen in Nederland enorm bedanken voor alle cadeautjes. Echt bijzonder dat jullie in groten getale aan ons gedacht hebben. Super!

De volgende ochtend stond een gospeldienst op het programma. Toen we de kerk binnen kwamen kregen we al kippenvel, omdat er solo door een vrouw een lied werd gezongen. De kerk zat helemaal vol. Echt fantastisch om te zien. Na het lied moesten alle nieuwe mensen gaan staan (wij dus ook) en werden welkom geheten. De mensen die bij ons in de beurt zaten keken ons allemaal aan en we kregen een hartelijk applaus. Wat een sfeer. Na een prachtig gastoptreden van een zangers en danseressen begon de preek door een Israëlische geestelijke. Deze duurde erg lang en was niet helemaal goed te volgen. Rob ging op een gegeven moment met de kinderen naar buiten, omdat ze het niet meer vol hielden. Opeens, tijdens de preek, kwam Valery aan de andere kant de kerk binnen en begon 'mamma' te roepen. Rustig liep ze de en overvolle kerk door om onze kant op te komen. Ze maakte zich niet druk. Toen ik haar opgevangen had en vroeg of ze bij papa weggelopen was, zei ze "ja, want jullie mogen allebei 1 kindje hebben". Na afloop van de dienst werden we nog uitgenodigd op de thee, maar daar hebben we geen gebruik meer van gemaakt.

De middag stond in het teken van de Masai-markt. De dames voorop, terwijl de kinderen nog lagen te slapen. Wat een feest! Toen de mannen en kinderen er eindelijk waren, was het geld op. We hebben goed afgedongen en mooie dingen gekocht. We merkten wel dat ze het liefst zaken deden met "mama".

Na de opmerking tegen mij:

"Let your mother talk", lieten we het dan ook maar aan oma zelf over. Hoe aardiger de mensen, hoe hoger het bod. Natuurlijk krijg je dan complimentjes over je leeftijd!!! Die door oma vol trots in ontvangst werden genomen. Op de vraag aan mij "Is that your sister?", antwoordde ik: "No, my mother" En natuurlijk kon een beter bod toen niet meer uitblijven.

Ook maandag hebben we weer een heleboel ondernomen, maar dat verslag volgt morgen. Rest mij alleen nog om iedereen in Nederland de groeten te doen namens opa en oma en tante Inge!