Het meer van Naivasha 2

Woensdagochtend zijn we om 9.00 uur naar het meer van Naivasha vertrokken. In eerste instantie leek de auto weer kuren te hebben, oh jee... daar gaan we weer! Maar gelukkig na enorm goede stuurmanskunst van taxi Robbie konden we toch op weg.

We wilden opa en oma en tante Inge de camping waar we de vorige keer ook waren geweest, erg graag laten zien. Dat was zo'n schitterende plek en natuurlijk wilden we hen ook kennis laten

maken met Heintje het huiszwijntje. Maar deze was bij aankomst helaas nog niet paraat.

Na een lekkere lunch hadden we een boottripje naar de nijlpaarden gepland, maar de regen

gooide roet in het eten. Dan maar in het

restaurant blijven zitten en vogels spotten. De prachtigste vogels komen daar af en aan vliegen. De meest bijzondere voor ons was toch wel de hop (voor de vogelkenners onder jullie).

Gelukkig werd het aan het eind van de middag toch nog enigszins droog en waagden we het er toch maar op, incl. paraplu's en regenponcho's.

Om bij de boot te komen moesten we eerst over een steiger, omdat de bodem veel te drassig was. Daarna volgde een pad van takken bamboe.

Maar dat is toch nergens voor nodig?, dacht tante Inge. Dus gewoon naast het pad lopen.

Ieks... tot aan haar knie erin!!!!!!!! Opa werd erg snel en trok haar er zo snel mogelijk weer uit, maar Wendy kon helaas niets anders doen dan

lachen. Weer een avontuur erbij!

Het eerste stuk op de boot was erg lachwekkend. Iedereen zat verstopt in poncho's en onder paraplu's. Leuk zo'n boottochtje!!!!

Maar gelukkig hadden de weergoden toch wel medelijden met die zielige familie in dat bootje en lieten ze de regen stoppen. Toen was het mogelijk om toch wat meer van de omgeving op te

nemen. Zelfs opa kwam met zijn neus uit de poncho!

En wat we toen zagen was echt schitterend.

Zebra's, buffels, wilde zwijntjes, giraffen en waterbokken aan de oever van het meer. Echt prachtig. En dan op de voorgrond de nijlpaarden in het water. En helaas op de achtergrond oma: "We hebben nu wel genoeg gezien, pas op daar komen ze aan, oeps ze bewegen, hij komt naar ons toe, laten we gaan!!!!" Je neemt ze mee,

maar........!!!

Terug op de camping was Heintje ook weer van de partij. Zelfs opa met de waterslang kon hem niet deren. Alhoewel het wel voor komische taferelen zorgde, liet het zwijntje zich er niet door afschrikken. Toen opa even niet oplette was het zwijntje weer achter hem verschenen en omdat hij zo van knuffelen houdt, schurkte hij zich heerlijk tegen opa's benen aan. Deze schrok zich een ongeluk en had snel de waterslang weer te pakken, wat er voor zorgde dat Heintje met volle vaart langs ons heen stoof. We schrokken ons een hoedje! En dan maar weer voor de zoveelste keer ons huisje in gevlucht.

Toen het tijd werd om de bedden klaar te maken, bleken we een nieuw huisdier te hebben. Henry de huisslang. Deze lag heerlijk in een hoekje van onze kamer te slapen, op de plek waar we Aubrey eigenlijk met z'n matrasje op de grond wilden laten slapen. Heerlijk die natuur......!! Gelukkig bleek het, na nader onderzoek door iemand van de camping, een totaal ongevaarlijke huisslang te zijn. Toch maar even buiten gezet en Aubrey toch maar bij Rob in bed. Valery mocht een nachtje bij tante Inge logeren, en toen was de rust weer weder gekeerd. Althans dat dachten we...! Maar Heintje gaf de strijd nog niet op. Toen Euk naar het toilet ging had hij een nieuw

knuffelobject gevonden. Maar Euk dacht daar blijkbaar anders over en vluchtte in de wc, waar ze een smsje om hulp naar ons heeft verstuurd (wat nooit is aangekomen). Heintje stak zijn neus onder de deur door en snuffelde zo hard mogelijk. Ook de andere toiletten werden door hem aan een inspectie onderworpen. Toen Euk haar vluchtroute had bepaald en in de buurt van haar

kamer kwam, kreeg Heintje haar weer in de gaten. Snel de deur op slot. Uiteindelijk is dit avontuur toch nog goed afgelopen en leefde ze beiden nog lang en gelukkig!

Na een heerlijke nachtrust (uhum) waarin het regende dat het goot, begon de volgende dag stralend! Wat heerlijk! Nu werd het tijd om de wandelschoenen aan te trekken en te voet bij Crater Lake te gaan wandelen. De vorige keer dat wij er waren bleven de giraffen op grote afstand, maar dit keer hadden we meer geluk. We konden tot op 15 meter afstand komen! Het was echt een prachtig gezicht. Enorme mooie, grote beesten tegen een blauwe lucht. Tijd voor een familiefoto!

Naast giraffen zagen we ook zebra's, impala's, Thompson gazelles, elandantilopen, dikdiks en wilde zwijntjes. En daar liepen we dan gewoon tussendoor. Echt fantastisch en en onvergetelijke ervaring. Voor Pjotr en Lotte zijn de nodige souvenirs mee genomen (veren, tanden van een zebra, en stenen van een vulkaan!).

Op de terugweg stopten we nog even bij een meertje om nog wat flamingo's te fotograferen. En om dit tripje helemaal compleet te maken vond een viertal nijlpaarden het toch wel gezellig om aan de oever van dit meertje te gaan liggen. Wauw!!!! Weer een mooi fotomoment!