Het meer van Naivasha

Op zondagochtend waren we natuurlijk erg benieuwd of er een vervangende auto zou zijn. Maar de Kenianen blijven ons in positieve zin verrassen. De auto was er gewoon op tijd. Gisteren dachten we nog dat het aan ons lag dat de accu leeg was, maar vandaag bleek de accu weer leeg te zijn. Er moet dan toch een andere oorzaak zijn. Meneer de autoverhuurder kreeg de auto weer aan de gang door een andere accu met 2 steeksleutels (!) te verbinden met de lege accu. Je moet iets als je geen startkabels hebt.

Dus op naar Lake Naivasha, ongeveer 1,5 uur rijden vanaf Nairobi. Samen met 2 andere Nederlandse adoptiestellen, die we daar zouden treffen. We reden de 1^e poort uit en hoorden een soort waarschuwingspiep. We wisten niet waar het vandaan kwam. Na 50 meter, net voor de 2^e poort weer zo’n piep. En toen stopte de auto. Niet meer aan de gang te krijgen. Tja, de verhuurmeneer maar weer gebeld. Die wist meteen waar het aan lag, maar aangezien Kenianen per definitie niet te verstaan zijn aan de telefoon, werd ons niet duidelijk wat hij bedoelde. Hij kon nog net duidelijk maken dat hij binnen 5 minuten er weer kon zijn. Toen de askari's (bewakers) ons aan de kant duwden, ging als klap op de vuurpijl ook nog het alarm af. En daar zaten we dan, 50 meter van huis, in een loeiende auto en tot overmaat van ramp kwamen onze buren ons met de taxi ook nog voorbij gereden. En wij maar blij zijn dat we als eerste weg waren. Dit was wel het sein om er maar eens hard om te lachen en met de duim omhoog te gaan staan!

Het bleek dat er een ‘geheime’ alarmknop in de auto zit, die vroeger dienst deed als buitenspiegelbediening, dat was hij even vergeten te vertellen. Één keer indrukken en het is opgelost. 3 keer pech in 2 dagen, dat is een goed begin. We konden wederom vertrekken. Inmiddels wel in de stromende regen! Vanwege de weersvoorspellingen hadden we inmiddels afgezien van kamperen en een kamer gehuurd. Wel hadden we nog de tent nog in de auto gegooid. Ondanks het weer zat de sfeer er al snel in. Het eerste liedje werd al ingezet op de melodie van "Ik heb een tante in Marokko", maar dan met eigen tekst:

Ik heb een lieve tante Inge en die komt

Ik heb een lieve tante Inge en die komt

Ik heb een lieve tante Inge

Ik heb een lieve tante Inge

Ik heb een lieve tante Inge en die komt

Ze komt met het vliegtuig hier naar toe enz.

En opa en oma Keesje mogen mee enz.

Ze komen alle drie naar Kenia

Na anderhalf uur waren we in Naivasha bij Camp Carnelley’s. Het rijden was goed gegaan en het weer werd steeds beter naarmate we verder weg kwamen van Nairobi. Dan toch maar kamperen???????? Hoezo twijfel! "Ja, we hebben niet voor niets een tent gekocht?" OK, doe dan toch maar!

Auke, Gabriëlla, Coen en Maaike en de kinderen waren er al. Even lekker lunchen met zijn allen. Daarna onze tent opzetten aan de rand van de camping met een prachtig uitzicht op het meer. Daarna vertrokken we met zijn allen naar Crater Lake. Dat is een privé terrein met wildpark, kratermeer en lodge waar je kunt wandelen tussen de zebra's, giraffen en ander wild. Het was fantastisch om daar te lopen met onze kinderen. We konden heel dicht bij de zebra's komen. Ook hebben we veel giraffen gezien, maar die lieten ons helaas niet al te dichtbij komen. Ook hebben we nog dik-diks (klein soort antilope) en elandantilopen gezien. Het was echt bijzonder om tussen al dit wild door te lopen.

Later hebben we zelfs op de camping wild gezien, namelijk aapjes en een min of meer tam wrattenzwijn, het huisdier van de camping. Toen deze laatste in onze auto wilde klimmen en daarvoor 'vriendelijk' door Rob terecht werd gewezen, veranderde het zwijntje van lief en schattig naar lastig en vervelend. Hij vond Rob opeens niet zo lief meer en had het op zijn schoenen voorzien. Hij begon te bokken en liet zich niet wegjagen. Zelfs de dapper, door Wendy aangereikte gids van Kenia, bood geen oplossing. Dat was namelijk het enige wat Wendy zo snel kon vinden om mee te slaan. Natuurlijk kon Rob ook de tegenaanval met zijn schoen inzetten, maar hij deed dat maar niet, omdat hij niet wist wat voor reactie daarop zou komen.

Dan maar lopen naar het restaurant met het bokkende zwijntje op zijn hielen, in de hoop dat iemand hem daar weg zou jagen. Wendy zat inmiddels met Aubrey en Valery in de auto en moest eerlijk gezegd toch wel lachen. Want het was toch wel een komisch gezicht om Rob over de camping te zien lopen met het zwijntje achter hem aan. Gelukkig hield de lastpost het bij het restaurant voor gezien en kon Rob veilig terugkeren.

Aubrey was vandaag ook meerdere keren in botsing met van alles en nog wat, wat resulteerde in een flinke schaafwond op zijn hoofd. Hij is dan wel erg dapper.

Natuurlijk huilt hij wel even, maar dat is snel weer over. Om een tijd daarna precies op dezelfde plek weer te vallen. We zijn al regelmatig opgeschrikt door het geluid van zijn hoofdje op de grond (“kloenk”). Hij is veel ondernemender dan Valery, dus dat zijn we niet zo gewend. Ook doet hij alles na wat de grotere kindjes ook doen en dat is niet geheel zonder risico.

's Avonds hebben we gezellig met de volwassenen in het sfeervolle restaurant van de camping gegeten, terwijl de kids lekker lagen te slapen in de tent/kamer/banda(huisje). Niet alleen de kinderen lagen heerlijk te slapen, maar ook Rob's vriend had een lekker plekje gevonden op een bank in het restaurant en had geen fut meer om de strijd met Rob voort te zetten.

Na nog even gezellig nageborreld te hebben bij de banda van Auke en Gabriëlla, was het tijd om te gaan slapen. En daar loop je dan in Kenia onder een prachtige sterrenhemel, in een prachtige omgeving naar je tent waar 2 kinderen heerlijk in dromenland zijn en bijna bovenop elkaar in de hoek van de tent liggen. Wat een rijk mens ben je dan!!! En als je ze dan midden in de nacht ze allebei wakker hoort worden en wat hoort giechelen met elkaar, waarna ze weer lekker gaan slapen, dan draai je jezelf ook nog eens om en geniet verder van alle geluiden van de natuur om je heen.

Om 6.30 uur was Valery de volgende ochtend wakker. Aubrey en Rob lagen nog heerlijk te knorren. Dan maar snel een trui over de pyjama. Verrekijkers en fototoestel mee en samen met mama naar het meer. Daar zit je dan met je dochter om 6.30 uur 's morgens aan de rand van het water met uitzicht op flamingo's, ibissen en andere vogels. Ongelooflijk! Wat een gevoel. Het is zo geweldig om dit allemaal met je kinderen te kunnen delen. De aanval door de rode mieren op de benen van Valery gooide even wat roet in het eten, maar was snel weer vergeten. Valery heeft hier inmiddels niet alleen wat Engels geleerd, maar ook wat Fries van de buren. Tegen de mieren zei ze dan ook: “Dat moi net.”

Terug bij de tent gekomen waren ook de mannelijke deelnemers van ons gezin weer paraat en togen we naar het restaurant voor een lekker ontbijtje. Daarna gingen Coen, Maaike en Koros ons helaas alweer verlaten, omdat ze nog veel dingen moesten regelen voordat zij volgende week terug naar Nederland gaan. Met Auke, Gabriëlla, Gosse en Ilya zijn we om 11.00 uur vertrokken naar Crescent Island.

Ook dat is een privé terrein, waar je met een bootje naar toe vaart. We hebben daar weer gewandeld en de eerste wildebeesten (gnoes) gezien. Ook waren er weer veel zebra's en giraffen. Het eiland was echt prachtig en het uitzicht op het meer was adembenemend. We hebben er ongeveer 1,5 uur rondgewandeld met Aubrey en Valery in de rugdrager.

Valery was bijzonder trots op de enorme veer van de visarend die ze gevonden had en die nu inmiddels een mooi plekje in onze huiskamer heeft gekregen. Op de terugweg met de boot werd het toch echt wel tijd voor de nijlpaarden. Want die hadden we tot nu toe nog niet gezien. Maar ons geduld werd beloond want onderweg voeren we langs een groepje nijlpaarden. En daarna kwamen we er nog een aantal tegen. Toen de man van de boot een visje in het water gooide, werd dit fraai opgepikt door een visarend. Ook dit was prachtig om te zien. Deze geweldige dag werd afgesloten met een high tea bij een lodge (Elsamere). Heerlijk!

Daarna douchen in de openlucht onder de sterrenhemel. Wat wil je nog meer? Auke en Gabriëlla waren dit keer wat minder lyrisch, want het zwijntje had dit keer hun banda ontdekt en was er naar binnen gegaan. Dit keer kon Auka zijn autoriteit laten blijken.

Vandaag was het alweer tijd om terug te gaan naar Nairobi. Gelukkig lieten Aubrey en Valery onsnog optimaal genieten van onze laatste dag in Naivasha, door om 6.00 uur wakker te zijn. Dit keer was het Rob zijn beurt om eruit te gaan. Lekker met Aubrey naar het meer en aapjes (Vervet-aapjes) zoeken rondom onze tent. Later werd Aubrey weer bij de tent afgeleverd en mocht Valery mee. Maar ver hoefden ze niet te zoeken, want vanuit de tent kon je ze gewoon zien. Later zagen we ook nog een Colobus-aap in de bomen boven onze tent. Deze apen zijn zwart/wit en hebben een enorme staart. Ze zijn echt prachtig om te zien. Sowieso was deze ons erg gunstig gezind, want hij trakteerde ons op een prachtig schouwspel door van boom naar boom te springen/klimmen.

Na het ontbijt moest de tent afgebroken worden en werd het tijd om te gaan. We hebben met zijn allen nog even een zoutmeertje bezocht waar flamingo's zitten. Dit keer konden we ze van redelijk dichtbij zien. Ook hebben we nog even gesproken met allerlei Keniaanse jongetjes die daar woonden. Ze vroegen naar Valery's naam en vonden het maar wat leuk toen Valery ze stuk voor stuk afging en vroeg "What is your name?" Toen Gabriëlla spekjes uitdeelde werd ze bijna bedolven. Wat een enthousiasme!

Inmiddels liggen de kinderen weer heerlijk in hun eigen bedjes en zijn wij de weblog weer aan het bijwerken. We hebben weer zoveel gedaan en beleefd en veel is ook nauwelijks in woorden of foto's uit te drukken, maar dat we weer een geweldige ervaring aan onze tijd in Kenia kunnen toevoegen, dat staat vast!