Kwa heri: dag!

Vandaag ging Valery voor het laatst (tenminste daar gaan we tot nog toe nog even vanuit) naar school. Dat betekende dus dat het tijd was om afscheid te nemen. Terwijl Valery op de tafel mocht staan, zongen de juffen en peuters het Kwa heri (het betekent 'dag' in het Nederlands).

Daarna mocht Valery aan alle kindjes een fruitspies in de vorm van een molentje uitdelen.

Valery vond alles prima en leek niet te beseffen dat dit ook echt een afscheid betekent, maar mama daarentegen des te meer. Een laatste knuffel voor de juffen en dan is het tijd om te gaan. Een mooi, maar ook een moeilijk moment. Dus de eerste tranen zijn gelaten. We hebben daar toch een bijzondere tijd meegemaakt. Voor het eerst naar school; loslaten van je kind. Een enorme ontwikkeling van een klein meisje dat het heel spannend vond, naar een vrolijke, zelfbewuste peuter. Onze dankbaarheid voor de juffen en de Nederlandse school is groot. Wat een fijne plek om je kind naar toe te brengen. En wat vreemd en moeilijk om er nu opeens nooit meer te komen. Gelukkig kreeg Valery van dit alles weinig mee en had ze het er alleen maar over dat ze nu een heel lang weekend had.

Ook Aubrey nam afscheid van juf Ruth. Dat is een Keniaanse juf, die klassenassistent in de klas van Valery is. Terwijl Valery, met name in het begin, bang was van juf Ruth, had Aubrey meteen een klik met haar. Als hij Valery mee ging wegbrengen liep hij altijd eerst naar juf Ruth. En je kon merken dat de klik wederzijds was. De foto spreekt boekdelen.

Procedurenieuws vandaag: niks!!!!!!!!!!!!

Helaas, helaas, helaas, ................................nog steeds geen Keniaans paspoort. Onze advocaat doet echt zijn uiterste best, maar iemand die de laatste dingen van het adoption certificate moet regelen, was vandaag niet beschikbaar. Morgenochtend om 6.00 uur gaat onze advocaat er weer achteraan en om 9.00 uur mogen Rob en Aubrey zich melden bij de immigratiedienst voor het aanvragen van het paspoort, wat dan waarschijnlijk 's middags klaar is. Ondertussen gaan Wendy en Valery naar de Nederlandse ambassade om onze situatie uit te leggen en alvast de benodigde papieren (helaas zonder het Keniaanse paspoort) te laten controleren. En dan zullen we vast meer horen over onze kansen voor vrijdag. Wat een enorm lastige situatie!!!

En wat een stress en onzekerheid tijdens onze laatste weken in Kenia. Maar ondanks alles geven we het nog niet op, want het zou toch wel echt zonde zijn als we net na Aubrey's verjaardag zouden moeten vliegen. We houden vol!

Ondertussen zijn we toch maar druk bezig om hier allerlei zaken af te ronden, want je weet maar nooit. Ons huis is al bijna helemaal schoon van onder tot boven, maar misschien blijkt dadelijk dat we toch nog een tijdje moeten blijven. Waar vieren we Aubrey's verjaardag???

Ook is het vreemd omdat we nog steeds niet weten, wanneer we uit Kenia vertrekken. Aftellen is er niet bij. Nog 3 nachtjes slapen, of toch niet???

Maar goed, alles is nog mogelijk! We doen onze uiterste best!