Afscheidstour in Karen

Afgelopen zaterdag hebben we een heerlijke dag in Karen (een buitenwijk van Nairobi) gehad. We wilden afscheid gaan nemen van de giraffen in het giraffencenter en een soort openluchtmuseum bezoeken. De giraffen waren namelijk één van de hoogtepunten voor Valery. We zijn benieuwd of Aubrey nu ook de stap durft te zetten om een brokje in de bek van de giraf te doen.

We deelden een taxi met andere adoptie mensen, die naar een 'fair' gingen bij een school. Toen we hen daar af gingen zetten, besloten we om ook maar even een kijkje te gaan nemen. En dat was een goede keuze. Na een bewolkt en regenachtig begin van de dag, brak het zonnetje door. We hebben lekker langs kraampjes geslenterd en de laatste kettinkjes en kleren gekocht. Valery en Aubrey waren er super blij mee, zeker ook omdat je er een gratis tasje bij kreeg.

Wat Aubrey de hele dag niet meer heeft losgelaten! Daarna hebben we koffie gedronken met een heerlijke appelkruimeltaart van Duitse makelij (net als thuis!). De kinderen hebben zich prima vermaakt met een draaimolentje.

Uiteindelijk gingen we om 13.00 uur pas naar de giraffen, maar dat mocht de pret niet drukken. Helaas was er dit keer maar één hongerige giraf, dus was het een beetje dringen om een brokje te kunnen geven.

Aubrey bekeek het toch nog steeds maar het liefste van een afstandje, terwijl Valery zich al helemaal thuis voelde en steeds nieuwe brokjes uit de emmer pakte. Het leukste was dat de giraf "Lynn" heette!

Het openluchtmuseum was ook een succes, alleen hadden we er helaas wat weinig tijd voor. Er waren een heleboel hutjes nagebouwd van allerlei verschillende stammen.

Daar kon je dan in kijken. Er was een hutje voor de eerste vrouw, de tweede vrouw, de derde vrouw, de ongetrouwde zoon, de man en de oma. De kinderen vonden het vooral erg leuk om hutje in en hutje uit te gaan.

Ze hadden al snel de hutjes verdeeld. "Aubrey, dit is jouw hutje en dit is mijn hutje". Natuurlijk zochten we naar de stam waar Aubrey bij hoort, de Kikuyu.

Daarna bezochten we nog een show met allemaal dansen van de verschillende stammen.

Dat was ook erg leuk om te zien. Zeker de Afrikaanse versie van '2 emmertjes water halen' maakte indruk.

Om 17.00 uur sloten we de dag af met een borrel bij Hanneke en Kornell om afscheid te nemen. Zij gaan namelijk deze week op vakantie en wij gaan hopelijk as. vrijdag naar huis. We zien ze dus niet meer voordat we naar huis gaan. We hebben met hen veel gedeeld omdat we dezelfde tijd in Kenia zijn aangekomen. Het is gek om dan opeens te zeggen; "tot in Nederland!" Aubrey was weer helemaal op de 'stoei' tour en kon zijn lol op met Caleb. Hoe harder deze hem omver duwde, hoe harder Aubrey lachte. Twee rugbyers in spé!

Het was een super gezellige, relaxte dag. Een betere afscheidstour hadden we ons niet kunnen wensen.

Als we het dan toch hebben over afscheid nemen, dan hebben we dat inmiddels al meerdere keren gedaan. Zondagochtend op de Nederlandse school; dag voetbal, dag zwembad (helaas was het deze keer te koud om nog een afscheidsduik te nemen), dag mensen waarmee we zoveel opgetrokken hebben. Afscheid van het vrouwtje met de naaimachine op straat, die voor ons een heleboel dingen heeft opgelapt.

En vandaag zijn we voor de laatste keer naar New Life Home geweest. Het tehuis waar Aubrey zo liefdevol opgevangen is. En waar wij onze eerste kennismaking met onze lieve zoon hebben gehad. We kijken met niets dan goede herinneringen terug naar deze plek en we hebben beloofd dat we over 10 jaar terug zullen komen. Dag "Aubrey's huisje".

Maar wat we vandaag helaas niet gedaan hebben en waar we wel op gehoopt hadden, is, het Keniaanse paspoort aanvragen. Helaas.... De advocaat heeft de hele dag achter het benodigde 'adoption certificate' aangezeten, maar het helaas nog niet in handen gekregen. Morgenvroeg probeert hij het opnieuw. Dat betekent dat we op zijn vroegst pas woensdagochtend het visum kunnen aanvragen en dan afhankelijk zijn van de 'goodwill' van de Nederlandse ambassade.

Het wordt dus waarschijnlijk nog erg spannend of we aanstaande vrijdag redden. Maar de kans is nog steeds aanwezig, dus niet getreurd! Hoop doet leven.