Op zoek naar een school!

Wendy heeft er weer een tochtje door Kibera opzitten. Dit keer samen met Everlyne (onze hulp). Zoals iedereen inmiddels wel weet, is Wendy's moeder druk bezig met het verkopen van spullen op de rommelmarkt. Het geld wat ze hiermee verdient, wil ze besteden aan het naar school laten gaan van Everlyne's kinderen. Aangezien dit geen eenmalige kwestie is, is er structureel veel geld nodig. Onze taak in Kenia is nu, om te zoeken naar een goede school. En daar is Wendy gisteren met Everlyne weer een paar uur zoet mee geweest.

Vorige week hebben we al een school aan de Ngong road bezocht. Daar waren we zeer enthousiast over. Maar toen we later de definitieve kosten berekenden, bleken deze toch wel erg hoog uit te vallen. Vandaar dat we nog een tweede zoekronde willen instellen. Zoals we al eerder vermeld hebben, bestaat het onderwijs in Kenia uit regeringsscholen en privé-scholen. Deze laatste komen veel voor. Ze zijn dus zeker niet zo zeldzaam en elitair als in Nederland. Als je kiest voor een regeringsschool ben je aanzienlijk minder geld kwijt (je betaalt dan alleen het uniform, de boeken en de lunch), maar dan zitten er soms ook wel 80 kinderen in de klas en zijn de leraren een stuk minder gekwalificeerd. Hier zijn we daarom niet naar op zoek. We geloven er namelijk in dat je de toekomst van het gezin van Everlyne zou kunnen verbeteren, door het opleiden van haar kinderen. Dat is de enige manier om misschien een beetje vooruit te kunnen komen. Goed onderwijs is de sleutel naar succes!

Eergisteren hebben we hiervoor weer een stap in de goede richting gezet. Samen met Everlyne is Wendy met een matatu helemaal om Kibera gereden om bij de school te komen. Dwars door Kibera zou een stuk korter zijn, maar helaas lopen daar geen wegen. Toen we bij de school aankwamen werden we door de portier te woord gestaan. Na overleg via een walkie-talkie bleek dat de directeur toch wel erg moe was en er al een lange dag op had zitten. Met andere woorden; of we dinsdag terug wilden komen. Everlyne probeerde hen nog wel te overreden en na een half uur aan het lijntje te zijn gehouden, bleek alsnog dat ze ons echt niet konden ontvangen. Gelukkig kregen we wel een telefoonnummer van pastor Francis, die we diezelfde dag nog konden bellen voor inlichtingen. In ieder geval zag de school er goed verzorgd uit. De gebouwen waren netjes. De school staat aan de rand van Kibera, op een soort heuvel en kijkt uit over de sloppenwijk.

Jammer dat we niet binnen mochten komen, dus dan maar op naar de volgende school. Die zou ernaast zijn, volgens de portier. Maar in Kenia worden de afstanden toch anders ingeschat dan in Nederland, want we moesten nog ruim 20 minuten lopen. Dat is in principe geen probleem. Ware het niet dat het al 17.00 uur was en Wendy toch echt wel voor het donker thuis wilde zijn (of in ieder geval uit Kibera, zodat ze een taxi kon bellen).

De tweede school was uiteindelijk te ver weg voor de kinderen van Everlyne, dus die viel af. Nu was het zaak om naar huis te komen. Dwars door Kibera terug lopen, bleek de snelste optie. En dan merk je weer wat voor een leven de mensen daar hebben. Alles gebeurt op straat. Koken, verkopen van etenswaren/spullen, wassen, spelen etc. Er is een levendige handel en zo op het eerste gezicht lijkt het er soms best wel gezellig. Iedereen is buiten bezig. Er zijn veel stalletjes waar van alles verkocht wordt. Maar als je even verder kijkt dan je neus lang is, dan zie je dat het open riool langs de weg stroomt. En als je het niet ziet, dan ruik je het wel. Dan zie je huisjes die gemaakt zijn van golfplaten en klei. Dan zie je dat niemand een eigen toilet heeft en met velen gebruik maken van een openbaar toilet. Dan zie je de 'flying toilets' (mensen doen hun behoefte in een zakje en gooien het ergens neer). En wat je niet ziet, maar wel weet, is het grote aantal HIV besmette mensen, kinderen die geen ouders meer hebben en door grootouders worden opgevangen, mensen die nauwelijks tot geen geld hebben voor voedsel enz. Het blijft een ongelooflijk groot verschil met onze levenswijze in Nederland. Elke keer dat je door Kibera loopt word je weer opnieuw met je neus op de feiten gedrukt. Wat hebben wij geluk dat onze wiegjes in Nederland stonden.

En als dan opeens de hemel openbreekt boven je en Everlyne tegen je zegt: "Oh, I'm so sorry, you're getting wet", dan kan je alleen maar denken. "Wat kan mij dat nou schelen, ik stap dadelijk onder een warme douche, maar wat doe jij?"Terug naar je hutje, waar het water, als het doorregent, zelfs gewoon naar binnen stroomt". Wat een armoede, tegenover enorme luxe.

Het blijft zo oneerlijk! En daarom willen we er alles aan doen om in ieder geval de kinderen van Everlyne een kans te geven op een goed bestaan. En bij deze is een bedankje aan mijn moeder, die zich het lot van Everlyne enorm aantrekt en er zich voor 100 % voor inzet, zeker op zijn plaats.