Alvast voorproeven voor de kerst!

Op vrijdagochtend was het feest in Valery's klas. Thuis ontbijten hoefde vandaag niet, want voor één keer was de klas omgetoverd tot een heus restaurant, waar de kinderen mochten komen genieten van een heerlijk kerstontbijt.

Op school aangekomen moesten we nog even buiten wachten, want de juffrouws waren nog druk bezig met de voorbereidingen. Nadat alle peuters eerst nog even een retourtje toilet maakten (erg grappig trouwens; ze staan ongeveer met z'n zessen om 1 wc), gingen de deuren dan eindelijk open.

Wauw, wat gezellig! Gelukkig had mama haar fototoestel meegenomen en kon ze Valery´s eerste kerstontbijt op school meteen vastleggen. Het zag er erg leuk uit en toen de kinderen eindelijk allemaal een plaatsje ingenomen hadden, was het voor de moeders tijd om te gaan. Maar niet voordat we Valery nog heel goed "Oh, denneboom" zagen meezingen. Het was allemaal erg leuk om te zien en wat had ik (evenals vele andere moeders) me graag eens in een hoekje verstopt, om het tafereel gade te slaan. Maar helaas was dat natuurlijk niet de bedoeling. Om 12.00 uur kwam Valery trots naar buiten met een heerlijk cakeje in haar hand. Het was heel leuk geweest!

Daarna hebben we nog even gepicknickt bij het zwembad en natuurlijk nog even een verfrissende duik genomen. Gelukkig waren de kinderen de Mombasa zwemvaardigheden nog niet verleerd en sprongen ze zo van de kant af in het diepe. Ook onderwaterzwemmen lukte nog steeds. De duur van het waterballet was dit keer wel wat korter, want na een tijdje wordt het toch best koud.

Zaterdagochtend zijn we met zijn viertjes naar Amani gelopen. We wilden daar lekker even koffie drinken en de kinderen even lekker laten spelen in de speeltuin. Daar aangekomen bleek dat een heleboel adoptie-ouders daar hetzelfde over dachten. Het werd dus een gezellige boel, waarin we weer even lekker bij konden kletsen. De laatste rechtbankdag voor de kerstvakantie werd even uitvoerig doorgenomen. Zeker ook omdat de ene rechter zijn dag niet had en een aantal mensen onverrichterzake huiswaarts heeft gestuurd en de andere rechter deze dag uitgekozen had om ziek te worden. Weinig goed nieuws dus, op de valreep. Nu is het voor iedereen afwachten wanneer de rechters weer beginnen. Dat zal ergens tussen half januari en begin februari zijn. Dus even rust voor iedereen en dan zal het voor ons ook spannend gaan worden!

Omdat we zo gezellig zaten te kletsen besloten we om ook maar even een klein hapje te eten. Dat was voor de kinderen, maar zo mogelijk nog meer voor ons, een grote verrassing. Want wat schetst onze verbazing, 'sausages and chips', is ook echt worstjes met chips, en niet friet zoals wij verwachten. We konden Valery niet blijer maken; een lunch met chips. Wie wil dat nou niet?

Zaterdag laat in de middag waren we samen met Kornell en Hanneke, bij Carol (van Jukumu Letu) uitgenodigd voor een etentje. Ze woont in een klein plaatsje buiten Nairobi, genaamd Ngong. Het land om haar huis gebruikt ze voor het verbouwen van groenten voor Jukumu en haar 100 kippen leggen elke dag 2 eieren die verkocht worden voor Jukumu. Wat een bijzonder mens is Carol toch. Zelfs in haar huiselijke omgeving is alles nog gericht op Jukumu Letu. Echt bewonderenswaardig. Ze vertelde ons ook over allerlei nieuwe initiatieven waar ze mee bezig zijn. Het doel is namelijk dat Jukumu na verloop van tijd zichzelf kan onderhouden. Daarvoor willen ze een vijftal kleine onderneminkjes opzetten, die per dag ongeveer 10 euro opbrengen. Een groter bedrag is niet reëel. Ze denken daarbij aan het zelf maken van producten, zoals petten en sjaals. Ook willen ze een food take-away maken, waar mensen voor weinig geld bijv. ugali kunnen kopen. Ook wil de man van Carol (hij is Italiaan) de vrouwen van Jukumu leren om lasagne te maken, die mensen dan kunnen kopen. En zo had ze nog heel wat meer ideeën. Ongelooflijk dat iemand zo vastbesloten en gedreven is om zich voor andere mensen in te zetten. Ze bruist van ideeën en weet alle mensen om zich heen te enthousiasmeren. Wat een gave! Al deze projectjes zullen gedraaid worden door de moeders zelf, zodat ze zelfvoorzienend kunnen zijn.

We hebben heerlijk Italiaans gegeten. Zelfgemaakte lasagne, salade en tiramisu met prosecco. Heerlijk!! Het was erg gezellig en ook de kinderen hadden het goed naar hun zin. Ze deden niets anders dan rondsjouwen met een jong poesje. Valery was helemaal in haar element. Aubrey daarentegen heeft zich prima vermaakt met tientallen keren kei-hard naar mama rennen, als het poesje te dichtbij kwam naar zijn zin. Erg spannend! Toen er op een gegeven moment toch wel erg hard gelachen werd en ik maar eens even een kijkje kwam nemen, was het poesje verstopt onder een berg kussens en hadden de kinderen daarom de grootste lol. Toen het tijd werd om naar huis te gaan, was de eerste vraag natuurlijk: "Wanneer komen we hier weer terug?" Om 22.00 uur lagen beide kids uitgeput, maar tevreden in hun bedjes (laat de rechter dit niet horen) en was papa nog een even een biertje drinken tijdens de zoveelste mannenavond.

Maar 's avonds een vent, 's morgens ook (maar dit keer in vrouwelijke vorm). Dus vanochtend om 7.30 uur liepen Valery en ik alweer samen naar de bus om naar de kerk te gaan. De jongens mochten/wilden niet mee. Toen de dienst begon was het de bedoeling dat je een aantal mensen om je heen de hand schudde. Valery deed dat keurig. En toen ik later naast me keek, stond ze met haar armpjes over elkaar en had ze dezelfde houding als ik aangenomen. Toen de band het eerste lied inzette vroeg ze meteen: "Mama, gaan we nu dansen?" Gelukkig lieten de echte swingende nummers niet lang op zich wachten en stond Valery al snel te klappen en te dansen in het gangpad. Wat een kanjer! Toen het brood en de wijn werd uitgedeeld, klonk er heel hard door de kerk: "Is dit kinderwijn?" Het was weer een spetterende dienst. Alles was al versierd voor de kerst en ook de liedjes waren er al op aangepast. Het blijft indrukweekend en heel bijzonder om dit mee te mogen maken.