Trip naar Aberdare en Mount Kenia

In onze poging om de familie Van de Loo zoveel mogelijk van Kenia te laten zien en mee te laten maken hebben we ze de afgelopen dagen mee op sleeptouw genomen naar het wildpark Aberdare NP en naar de hellingen van Mount Kenia. Afgelopen zaterdag zijn we vertrokken met het safaribusje van chauffeur en gids Martin. Een safaribusje heeft een dak dat omhoog kan, speciaal bedoeld om in een wildpark vanuit het busje alles goed te kunnen zien. We vertrokken naar Nyeri, een plaatsje vlakbij het wildpark. Na een voorspoedige reis kwamen we aan in hotel Outspan. Het hotel bleek zeer ruime kamers te hebben, wat goed uit kwam omdat de kinderen bij ons op de kamer sliepen en Euk ook bij de oudjes op de kamers moest. In eerste instantie kregen we een kamer, die eigenlijk uit 3 ruimtes bestond + badkamer. Zeer ruim, wat vooral Wendy aan stond, want dan kunnen de kinderen apart slapen en hoor je Aubrey niet snurken. Later moesten we helaas verhuizen omdat de 2 kinderbedjes er volgens de receptionist niet inpasten. Volgens ons had het meer te maken met een klagende vrouw, waarvan we toevallig gehoord hadden dat ze een andere kamer wilde. Maar goed, we gingen onze nieuwe kamer inspecteren. Op zich niets mis mee. Weer zeer ruim met grote open haard, maar er was wel een irritant geluid. Het leek een beetje op een haperende pomp. Het klonk best hard en leek van boven onze kamer te komen. Met dat geluid wilden we deze kamer niet! De receptionist werd erbij gehaald, maar die wist ook niet wat het geluid was. De onderhoudsdienst werd erbij gehaald en die wist na enig zoeken de oorzaak te achterhalen. Het bleek de elektrische tandenborstel te zijn in onze bagage ...... Met het schaamrood op onze kaken en na duizendmaal excuses zijn we in de kamer getrokken.

Na de lunch op het terras zijn we vertrokken voor een game-drive naar Aberdare National Park. Eerst entree betalen bij het hoofdkwartier van KWS (Kenyan Wildlif

e Service) en daarna door naar de ingang. Martin heeft het voor elkaar gekregen om voor dezelfde prijs de volgende dag ook nog naar binnen te mogen. Normaal gesproken moet je elke

keer dat je opnieuw naar binnen wilt ook opnieuw betalen. Dat was een mooie meevaller. We hebben voor Aberdare gekozen omdat het op redelijke afstand van Nairobi l

igt en er olifanten zijn.

Olifanten hebben we nog niet in het wild gezien. Aberdare NP is een groot park met veel struiken en bossen. De hoogteverschillen zijn groot met enkele bergtoppen van

boven de 3.000m. Helaas is het

regentijd in Kenia. We hebben onderweg veel regen gehad en het zag er wat mistroostig en donker uit. Olifanten zagen we helaas niet, wel buffels, bavianen, bos- en waterbokken (soort antilope), wrattenzwijnen, boszwijnen, zwart-witte fran

je apen, een zwarte ooievaar, een kroonarend en kleine zilverreigers. Verder een heel mooi landschap. Door de regen waren de weg

en slecht. In de verte zagen we 2 jeeps stilstaan met mensen ernaast. We stonden zelf op een helling naar beneden. Martin zett

e het busje meteen stil en ging te voet op onderzoek uit. Nadat hij terug kwam besloot hij het busje te draaien, wat niet meevalt op de smalle wegen. Omdat we hier niet verder konden werd onze route beknopt en waren we op tijd het park weer uit. Een beetje teleurstellend, maar we hadden toch een hoop gezien. Gelukkig hadden De Lootjes ook nog een huisdier op hun kamer, Harry de hagedis. Hij zat gezellig op de tweezitsbank.

Na een goede nachtrust vertrokken we de volgende dag weer naar het wildpark. Deze keer hadden we meer tijd. Om 7.00 u zaten we aan het ontbijt, zodat we om 7.30 u konden uit checken om te vertrekken. Nu wilden we toch echt graag olifanten zien. We gingen een stuk verder het park in. Helaas regende het volop waardoor we regelmatig het dak moesten sluiten. Het was ook erg koud, zeker toen we hoger kwamen. Het landschap was wel mooi en ging hogerop over in bamboebossen. We zagen veel meer wild en ook beter dan de dag er voor. Ook zagen we witkeelmeerkatten (aapje) en dik-diks. Maar helaas geen olifanten. Wel sporen van olifanten. Olifanten slopen hele bospercelen en woelen de grond om. Olifantenpoep is ook goed te herkennen. Inmiddels werd er een weddenschap afgesloten. Wie als eerste een olifant zag, hoefde de rest van de week niet meer af te wassen. Na 4 uur rondtoeren hielden we het voor gezien en vertrokken naar de uitgang. En jawel, met de uitgang in zicht stond er één olifant langs de kant van de weg in het struikgewas.

Zodra hij ons zag, hield hij

het voor gezien en vertrok het bos in. Maar goed, we hebben een olifant gezien.

Euk had hem als eerste gezien en

hoeft dus niet meer af te wassen. Hierna reden we verder naar onze nieuwe bestemming Castle Forrest Lodge op de hellingen van Mount Kenia. De lodge ligt in een open p

lek in het regenwoud, zo'n 2,5 uur rijden vanaf Nairobi. Er leven veel olifanten in het bos, die ook regelmatig het lodge-terrein bezoeken. We hadden hier 2 bungalows gereserveerd. Na ongeveer 1,5 rijden arriveerden we aan het begin van een steile, modderige bergweg. Gelukkig

geen probleem voor onze 4-wheeldrive safaribus. Hoewel het een schitterende locatie is met naar

onze mening sfeervolle huisjes waren De Lootjes toch wat teleurgesteld. Rob en Wendy vonden het erg speciaal om in een huisje te verblijven met een open haard als enige verwarming, waar het water met een open vuur verwarmd wordt, en de enige verlichting bestaat uit olielampjes. 's Avonds kwamen de medewerkers de olielampjes brengen en staken ze de open haard in het huisje aan. Wat een sfeer. Helaas zijn De Lootjes teveel verknocht aan de westerse luxe. Tijdens het avondeten klaagden ze steen en been over het gebrek aan verlichting. En wij dachten da

t zij wel iets gewend waren vroeger.

Ook hier leefde de regentijd zich helemaal uit. Het weer varieerde wel: mist-miezer-regen-stortbui, en jawel, soms een kwartiertje zon. Maar goed, we hebben toch een wandeltocht gemaakt met een gids.

Valery en Aubrey in de rugdrag

er met een regencape er over heen. Een mooie tocht, maar wel erg nat. De olifanten lieten zich helaas niet zien. Vooral Valery vond dit erg jammer. We hebben ons wel goed vermaakt.

Zelfs Opa heeft zijn zwembroek meegenomen naar Kenia, wat op zich heel bijzonder is, maar dankzij de regentijd is de zwembroek nog niet uit de koffer geweest. Nu hebben we nog een paar dagen om de Lootjes 'Kenia-wise' te maken. Het woord 'matatu' kunnen ze nu bijna onthouden, hoewel er nog vaak sprake is van allerlei varianten zoals moetoetoe, moetatoe, moetoeta etc. We hopen dat ze voor zaterdag het woord

je beheersen.