Indrukwekkend!

Zondagochtend stond er opnieuw een kerkbezoek op het programma. Gabriëlla en ik wilden nog een keer een kerkdienst bijwonen voordat zij weer terug gaat naar Nederland. Dit keer gingen we naar de kerk aan de Mamlaka road. Omdat onze mannen het voetballen om 10.00 uur bij de Nederlandse school hoog in het vaandel hebben staan, besloten we om 8.00 uur te gaan, zodat we op tijd weer terug zouden zijn om op de kinderen te passen.De dienst was in één woord indrukwekkend. Dit keer hadden we onze hand maar niet opgestoken om aan te geven dat we er voor het eerst waren en dat was maar goed ook. Want dan mocht je je, middels een microfoon, aan iedereen voorstellen. Puh, puh....

Het bleek dat de pastors deze week niet aanwezig waren, dus werd de dienst geleid door een man en een vrouw. Zij hielden geen echte preek, maar stelden wel bepaalde zaken aan de orde.

Terwijl zij spraken speelde de band zachtjes op de achtergrond. Ja, je hoort het goed. Er was een band; dat is nog eens wat anders dan bij ons in de kerk. In deze kerk werd volop gezongen, geklapt en gedanst op allerlei verschillende gospelnummers. Er werd veel solo gezongen door een zeer enthousiaste man en verschillende vrouwen. Het was op sommige momenten heel serieus met teksten die mij zeer aanspraken, maar op andere momenten was het gewoon feest. Echt geweldig!!! Naast ons zaten een blanke man en vrouw met een stuk of 10 Keniaanse kinderen.

Volgens mij waren dat mensen uit de missie, die deze kinderen opvingen. Ik moest er maar naar blijven kijken en kon alleen maar oprechte bewondering voelen voor deze mensen.

Na het eerste gedeelte met overwegend zang, werd, door middel van een lied, afscheid genomen van de aanwezige kinderen. Zij verlieten de kerk en werden buiten opgevangen. De ouders bleven nog.

De dienst was overwegend gevuld met zang en gebeden. Toen het brood (een klein stukje) en de wijn (een klein glaasje sap) werd uitgedeeld, voelden Gabriëlla en ik, ons even teveel Nederlands. Wij aten en dronken het namelijk meteen op en toen we daarna rondkeken zagen we dat niemand dat deed. Oei... Op een gegeven moment werd gezegd dat we nu gezamelijk zouden eten en drinken, maar dat viel voor ons natuurlijk niet meer mee!

Na de dienst werden alle nieuwkomers in de bezoekerskamer nog uitgenodigd voor de thee, maar daar hebben wij geen gebruik van gemaakt. We hebben zelf nog even in de centrale ruimte thee gedronken om nog even na te kunnen praten. Het was echt een dienst om nooit te vergeten en ik weet zeker dat ik hier nog vaker naar toe zal gaan. Dit doet echt iets met je!

Verder hebben we ons de afgelopen dagen bezig gehouden met de voorbereiding op onze eerste rechtzaak. We hebben vandaag het laatste bezoek van het LAN gehad. Dit duurde slechts 10 minuten, waarin aan werd gegeven dat het rapport van hen al klaar is en volgende week gefiled kan worden bij de rechtbank. Ook hebben we van onze advocaat de benodigde papieren gekregen om door te lezen en eventueel te corrigeren. We hebben wat kleine verbeterpunten aangegeven, die verwerkt zullen worden. En dan kunnen we deze week de papieren nog tekenen, zodat ook deze gefiled kunnen worden. Onze advocaat meneer Mwenda, hoopt dat we begin december onze eerste rechtzaak hebben. En wij hopen dit natuurlijk met hem mee. Volgende

week woensdag 18 november, loopt onze fosterperiode af (Aubrey is dan precies 3 maanden bij ons). De papieren kunnen dan ingediend worden bij de rechtbank en dan is het wachten geblazen op een datum voor onze eerste rechtzaak.

In de tussentijd genieten wij weer van het mooie weer. De kinderen spelen veel in het zwembadje en gisteravond hebben we genoten van een barbecue met onze buren. Het kan slechter......

Opa, oma en Inge zijn weg en het mooie weer komt. Helaas voor hen. Maar onze hulp bekijkt het van de andere kant en zegt dat zij gezegend waren en voor de Kenianen de hoognodige regen hebben meegebracht. Blijkbaar geloven ze dat hier echt. Is toch fijn om te horen dat wij gezegende familie hebben!