En meteen gaat de zon weer schijnen ....

Vanmorgen vroeg op, want de Lootjes gaan weer terug naar Nederland. Om 8.30 vertrekt het vliegtuig. Taxi David kwam on-Keniaans exact volgens afspraak om 5.00u aan. Helaas niet verder dan de poort, want de bewaking lag diep te slapen. Dus moest Rob zelf naar de poort lopen om deze als een volwaardige askari te openen.

Na een verblijf van 2 weken blijft er voor ons een beetje een katerig gevoel over omdat we ons erg verheugd hadden op hun bezoek en nu is het alweer voorb

ij. De afwas blijft nu langer staan omdat we die weer zelf moeten doen. Het huis is leger. De Nederlandse kaas is op. Maar niet te lang getreurd! Na 2 weken met matig weer scheen vanmorgen de zon uitbundig en zaten Valery en Aubrey om 9.00u al in het zwembadje. De Lootjes zullen wel jaloers zijn.

Terwijl opa, oma en tante Inge in het vliegtuig zitten, blikken wij even terug op de laatste paar dagen. Deze hebben we in en om het huis doorgebracht. Op woensdagochtend hebben we met z'n allen (behalve Rob, want die moest werken) Valery naar school gebracht. Hoe moeizaam het in het begin ging, zo gemakkelijk gaat het nu. Je zou denken dat ze nu minder graag zou gaan, omdat er toch wel erg leuk bezoek is. Maar niets is minder waar. Valery heeft het op school zo naar haar zin, dat ze zelfs opa, oma en tante Inge er even voor aan de kant zet. Wat een goed teken en een enorme vooruitgang ten opzichte van 2 maanden geleden.

De woensdagochtend hebben we doorgebracht met koffie drinken bij de Java en langzaam aan met Aubrey in de buggy terug naar huis wandelen met onderweg verschillende stops. Om daarna met Rob meteen weer richting school te vertrekken. Na Valery opgehaald te hebben zijn de dames uitgestapt bij de Toy-market, om daar eens even naar hartelust te gaan shoppen. Ettelijke uren later, vele tassen rijker en vele shillingen armer werd het tijd om onze aankopen thuis te gaan showen. Opa had zich ondertussen alleen in het straatleven van Nairobi gestort. Hij was naar de Toy-market komen lopen en had zich aan een colaatje te goed gedaan (waarbij hij onbewust meer dan 100% fooi had gegeven). Om daarna maar weer zelfstandig terug te lopen, want dat gedoe op de Toy-market liet hij liever aan zich voorbij gaan.

Thuisgekomen werden onder het genot van een "plonske" met de buren alle aankopen op de stoep geshowed! Inge gaat waarschijnlijk met meer kleren terug dan waarmee ze gekomen is en ook Pjotr en Lotte kunnen zich verheugen op een nieuwe garderobe. Oma is ook nog bij de tijd, want zij heeft een paar echte All Stars aangeschaft. Het uit een rijdende bus springen (pas nou op, oma!) houdt haar blijkbaar jong!

Op donderdag zijn we met zijn allen via het Arboretum (een groot park) naar Amani gelopen, waar we lekker hebben gelunched en de kinderen zich heerlijk konden uitleven in het speeltuintje. Eigenlijk wilden we terug naar huis lopen, maar het leek ons toch beter om de kinderen maar eens een keer in hun eigen bed te laten slapen. Achteraf bleek dit een hele goede keuze, want terwijl we in de taxi zaten, barstte er een enorme hoosbui los. Zo erg hebben we het nog niet meegemaakt! Gelukkig had Inge de film "The White Masai" nog meegenomen, dus die hebben we 's middags met z'n allen op de bank gekeken, onder het genot van een hapje en een drankje.

Op vrijdag stonden er gescheiden activiteiten op het programma. De familie van Kasteren zou om 9.00u opgehaald worden om hun visa te laten verlengen. Ze zijn inmiddels al 3 maanden hier (!) en dan moeten de visa verlengd worden. Het ging weer op zijn Keniaans. 2 Weken geleden had Rob al een email naar het LAN (adoptiebemiddelingsorganisatie die ons hierbij helpt) gestuurd over hoe dit in zijn werk zou moeten gaan. Afgelopen woensdag maar weer eens contact opgenomen over hoe en wat. Uiteindelijk kregen we donderdagavond te horen dat we de volgende morgen om 9.00 u. door Sam (van het LAN) opgehaald zouden gaan worden en dat we pasfoto's mee moesten nemen. Tja, die haddeb we natuurlijk niet. Dan vrijdagochtend maar om 8.30 u naar de fotozaak. Helaas ..... nog gesloten. Om 9.00 uur snel nog maar een keer proberen. Nu wel open gelukkig. Om 9.45 u was er nog geen Sam. Dan maar bellen. "Ja, ik kom eraan!", alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat we al een hele tijd zaten te wachten. Aubrey was er sowieso al helemaal klaar mee. Na weer om 6.00 u wakker te zijn geworden, was hij inmiddels wel weer aan een dutje toe. Een kort wandelingetje met de buggy dan maar.

Daarna opeens een telefoontje, "Sam komt om 10.30 uur!" Sjonge, jonge, wat een gedoe en dat terwijl we eigenlijk de laatste dag van onze familie zouden kunnen genieten. Maar goed, even slikken en om 10.45 u gingen we dan eindelijk op weg. Uiteindelijk duurde het aanvragen van het visum ongeveer een uur. En nadat we allebei van alle vingers vingerafdrukken hadden laten zetten, mogen we weer 3 maanden blijven. Jippie!!!

Ondertussen gingen de Lootjes, met gids Jan, zelfstandig op stap. Een worteltaartje bij de Java,

nog wat laatste souvenirs en cadeautjes en wat popcorn voor de kindjes. Bij het betalen daarvan keek de verkoper toch wel erg verbaasd, toen Netty met een biljet van 50 aan kwam zetten. Is dat teveel? Dan maar een biljet van 20! Maar de verkoper bleef maar raar kijken. Tot Inge er aan kwam zetten en constateerde dat het dollarbiljetten waren. Ha, ha.... Een zakje popcorn van 15 cent betalen met een biljet van 50 dollar!!!!

's avonds zijn we ter afsluiting gaan eten bij het wereldberoemde wild- c.q. grillrestaurant Carnivore. In tegenstelling tot de laatste keer dat we er waren hadden we nu wel echt wild op het menu. Iedereen vond de krokodil lekker, behalve Jan en Netty die dat toch echt niet wilden. Maar goed, er waren voldoende alternatieven. Eenmaal buiten wachtend op de taxi bleek Aubrey nog niet genoeg gegeten te hebben. Hij pakte een levende worm van de grond, stopte hem in zijn mond en beet hem door. Gadver. Het gaf de afscheidskus met opa en oma wel een andere dimensie.

Na het vertrek van de Lootjes vanmorgen werd Valery weer veel te vroeg wakker. Ook bij papa en mama in bed wilde ze niet meer slapen. Dus om 6.30 u stond Pipi Langkous al aan. Maar vandaag schijnt de zon uitbundig en dus om 9.00 u al in het zwembadje. Verder hebben we het rustig aan gedaan vandaag en zijn we weer een beetje bijgekomen van de hectiek van de afgelopen 2 weken. Vanmiddag een plonske met de buren en waarschijnlijk vanavond op tijd naar bed.