Naivasha

Hier volgt het verslag van onze laatste dagen met Joris, Jurgen en Perry. Terwijl zij in het vliegtuig terug naar Nederland zitten probeer ik de weblog nog up-to-date te brengen, zodat het thuisfront ook nog even van de laatste belevenissen kan genieten.

Op maandagochtend vertrokken we om 7.00 uur met een busje naar Naivasha. Als eerste brachten we een bezoek aan Crater Lake, waar we tussen de zebra's, elanden, giraffen en impala's hebben gewandeld.

Daarna een lekkere lunch in de lodge aan het Crater Lake. Helaas waren we niet de enigen, want ook de vliegen genoten van harte mee.

Toen we weg wilden gaan, bleek het busje kapot te zijn. Hij kon niet meer in zijn versnelling gezet worden en er lekte olie. Dat zou iets te maken kunnen hebben met de klap die we op de heenweg hoorden, toen het busje over een weg met kuilen en stenen reed. Perry en Joris gingen op onderzoek uit en vonden de steen die het waarschijnlijk veroorzaakt heeft. Vanaf die plek liep er namelijk een spoor van olie. De steen is ritueel vernietigd. Toen Aubrey de grote mannen weg zag lopen, moest hij er natuurlijk achteraan en ging hij in zijn eentje op onderzoek uit. Stoere vent!

John, onze chauffeur, belde voor ons een ander taxi-busje. Deze kwam ons oppikken na een half uur. En tot mijn grote schrik was het de bedoeling dat onze bus ook meegesleept zou worden. Natuurlijk snapten de 4 heren absoluut niet waar ik me druk over maakte en leken ze het zelfs nogal leuk te vinden. Terwijl ik de bui al zag hangen.

Met 2 busjes omhoog en omlaag, over stenen en door kuilen. Leuk is anders leek me......

Maar eind goed, al goed. Perry en Joris zaten heerlijk achterin de bus mee te deinen, maar verder was er weinig aan de hand.

Bij de camping aangekomen namen we snel een lekker drankje in het restaurant. Wat een relaxte plek is dat toch. Zou dit ook mogelijk zijn op de Schutsboom, het Newtonplein, de Kleine Beemd en de Breukelsestraat?

Na een beetje te zijn bijgekomen gingen we in een bootje het meer van Naivasha op, om nijlpaarden te spotten.

Dit lukte al vrij snel. Ook waren er grote groepen pelikanen. Als deze gaan vliegen is dat echt een prachtig gezicht. Door een misverstand met de kapitein, bleven we maar een half uurtje weg. Maar goed... we hadden gezien wat we wilden zien.

Na terugkomst hadden wij het druk met de kinderen (eten geven, douchen en naar bed) en hadden de gasten even tijd om hun vochtniveau weer op peil te brengen. Dat leek aardig gelukt!

Toen was het toch echt wel tijd om een hapje te eten en na het eten kreeg Perry bezoek (d'n bekker). Maar geef die jongen een fototoestel in zijn hand en de vermoeidheid verdwijnt op slag. Hij noemt zichzelf al Paparazzi Perry.

We hadden 3 kamers gehuurd. Wendy sliep samen met de kinderen en Rob sloot aan bij Perry. Vanwege klamboetekort sliep ik met Valery samen in één bed. Zo groot als het enthousiasme van Valery was, toen ze dat hoorde, zo klein was het enthousiasme toen ze sliep en ik een plekje in het bed probeerde te bemachtigen. Toen vond ze het volgens mij wel mooi geweest en trapte ze flink met haar beentjes. Daar ging mijn illusie van een kindje dat lekker tegen je aankruipt in bed.

Helaas.....de waarheid was anders. Maar dat mocht de pret niet drukken en ondanks alles hebben we goed geslapen. Ook de mannen hebben goed geslapen, afgezien van wat kleine strubbelingen. Perry gebruikte zijn klamboe als slaapzak en Jurgen liet de muggen erin in plaats van eruit.

Om 7.00 uur werden we gewekt door een knorrend geluid. Heintje het zwijntje???? Nee, dit keer waren het 2 varkentjes die heerlijk over de camping liepen te wroeten.

Navraag heeft geleerd dat Heintje toch echt te groot en te wild was geworden en over is geplaatst naar een andere plek. Toch jammer....., want Joris had er al allerlei plannen mee.

Na het ontbijt gingen we naar Hell's Gate National Park, waar een kloof is waar je doorheen kan lopen. Het busje bleek toch iets minder gesloten te zijn dan we dachten, ondanks dat we alle ramen dichthielden. Het was binnen namelijk bijna even stoffig dan buiten.

Bij de kloof aangekomen wachtten de bavianen ons al op. Met een gids trokken we de kloof in. Ook onze chauffeur liep op blote voeten mee. De wandeling was echt helemaal geweldig. Er waren zeer spectaculaire stukken bij. Zeker als je ook nog 2 kinderen bij je hebt. Maar gelukkig sleepte Joris ons overal doorheen. Hij maakte zijn eerder opmerking over 'een ezel zijn' nu echt waar en droeg zowel Jurgen als Wendy op zijn rug door het water. Maar dit kon Jurgen toch eigenlijk niet over zijn hart verkrijgen en daarom besloot hij Speedy Gonzales te gaan imiteren. Zijn theorie (duidelijk geïnspireerd door de Tarzanbocht): als je maar snel rent, kun je de kloof als kuipbocht gebruiken en heb je geen treden nodig.

De kunst is om niet te vallen. De kinderen vonden het allemaal wel prima. Aubrey liet alles in zijn rugdrager gelaten over zich heen komen. Naar boven, naar beneden. Doorgeven van de een naar de ander. Het was allemaal geen probleem. Valery was zo stoer om zelf te willen lopen. Zij heeft een heel stuk van de kloof gelopen en een heleboel geklommen en geklauterd. Al met al was het een geweldige belevenis.

Onderweg naar huis nog even snel geluncht en daarna werd de rest van de dag besteed aan kaarten, de laatste Tuskers drinken en de 'tig' kettingen, tassen, sleutelhangers en andere souvenirs inpakken.

Vanochtend om 6.00 uur reed het busje voor om onze gasten naar het vliegveld te brengen. En toen was het weer voorbij. We kijken terug op een zeer gezellige week en we zijn blij dat zowel Laura en Franka, als Perry, Joris en Jurgen meegedeeld hebben in onze laatste loodjes. Bedankt allemaal voor jullie komst naar Kenia. We vonden het geweldig om jullie het Kenia, dat wij hebben leren kennen, te laten zien. Daar kunnen we later nog vaak over napraten en aan terug denken. En dan is het nu tijd om weer even bij te komen. Op te ruimen. En dan voor te bereiden op onze tweede rechtszaak. En dan komen, ook wij, naar Nederland!!!